The Joy Luck Club (1993) - Ocr fps 23.976216, runtime 2:18:59
บรรยายไทย ร้านแว่น์ UBC พิมพ์ by Eastboy
หญิงชราจำหงส์ที่เธอซื้อเมื่อหลายปีก่อน
ในเซี่ยงไฮ้ ด้วยเหตุผลโง่ๆได้
พ่อค้าคุยโวว่า "นกตัวนี้"
"เป็นเป็ดที่เหยียดคอออกไป เพื่อหวังว่าจะกลายเป็นหงส์"
ทีนี้ดูสิมันสวยเกินจนไม่กล้ากินเลย
แล้วหญิงชรากับหงส์ก็แล่นเรือ ข้ามมหาสมุทรเป็นพันๆลี้
ยื่นคอพวกเขาไปยังอเมริกา
ขณะเดินทาง เธอบอกกับหงส์ว่า...
ในอเมริกา ฉันจะให้กำเนิดลูกสาว ที่เหมือนกับฉัน
แต่ที่นั้น ค่าของเธอจะวัดไม่ได้ด้วย
ความดังของลมปากของสามีเธอ
ที่นั่น จะไม่มีใครดูถูกเธอ
เพราะฉันจะให้เธอพูดภาษา อังกฤษอเมริกันที่สมบูรณ์เท่านั้น
และที่นั่น เธอจะสมบูรณ์พูนสุข เกินกว่าจะกล้ำกลืนความเศร้าใดๆ
เธอจะเข้าใจความหมายของฉัน เพราะฉันจะมอบหงส์นี้ให้เธอ
"สัตว์ที่เป็นมากกว่าที่ตั้งความหวัง"
แต่เมื่อเธอมาถึงประเทศใหม่
จนท.ตรวจคนเข้าเมืองแย่งหงส์ไปจากเธอ
ทิ้งไว้เพียงแต่วงแขนที่สั่นระริกของเธอ
กับขนหงส์เพียงอันเดียว ไว้เป็นความทรงจำ
นับเป็นเวลานานมาแล้ว ที่หญิงคนนั้นอยากมอบขนนั่น
ให้กับลูกสาวแล้วบอกเธอว่า
"ขนนี้อาจดูไร้ค่า"
"แต่มันมาจากแดนไกล "และหอบเอาความปรารถณาดีของแม่มาด้วย"
- สวัสดี - เจนนิเฟอร์ โอ้
สวัสดี จูน
- ใช่ นั่นแหละ - เป็นยังไงบ้าง จูน
เอาเลย ไม่ทำก็ตาย ไปเลย ไม่ทำก็ตาย
ใช่แล้ว ใช่แล้ว พวกเขาเตรียมจะส่งแล้ว
เอาเลย ไอ้หนู ไปเลย โอ๊คแลนด์
- ใช่แล้ว ไปเลย - ไป
ไปเลย ใช่
ก็บอกแล้ว ใช่ นายติดฉันห้าเหรียญ
ทุกคน เวฟ เวฟ เวฟเวอรี่-ยา
ฉันไม่ได้ฟังดูเป็นอย่างนั้น...
คุณบอกว่าฉันฟังดูเหมือนเหรอ... ไม่สักหน่อย...
ฉันจะไปเหมือนแม่ฉันได้ยังไง
- เธอถูกแล้วล่ะรู้ไหม - อย่าเอากะหล่ำปลีจีนใส่ในสลัดสิ
- ฉันจะต้มกะหล่ำปลีจีน... - มันขม
- พ่อคะ หอมจังเลย + ขอบใจ ลูก
เหลือเชื่อเลย ยังทะเลาะกันอยู่เลยเหรอเนี่ย
+ ถึงเวลาถ่ายรูปแล้ว ถ่ายรูป + เวฟเวอรี่ชอบ ทุกคนก็ชอบ
โรสอยู่ไหน โรส โรส
- มาเร็ว - ถ่ายรูป ถ่ายรูป
- เธอนี่ไม่เคยพร้อมเลย - มาสิ จูน
- จูน มานี่เร็ว - มาเร็ว จูน
- มาตรงนี้ - มาเร็ว
ไม่เป็นไรหรอก ลีน่า
- ไม่เป็นไร ถ่ายกันไปเถอะ - ไม่เป็นไรจริงๆ
ไปเถอะ ไปเถอะ
จูน เข้ามาใกล้ๆสิ มาใกล้ๆ
พอแล้ว ถึงเวลาถ่ายรูปแล้ว
+ เข้ามาใกล้อีกสิ - เอาล่ะ ขอดูผมหน่อยสิ
โอเค ดูดีแล้ว ทีนี้ก็ยิ้มให้เป็นธรรมชาติไว้คะ แม่
- แม่ก็ทำอยู่แล้ว เวฟเวอรี่ - ไม่สักหน่อย ยิ้มให้สวยๆ ให้ดูใจดีหน่อย
- ลูกนี่ดูสาวอยู่ตลอดเวลาเลย - แม่ให้ผิวสวยๆกับลูกนะเนี่ย
- ลูกจะต้องดูเหมือนแม่ตอนที่ลูกแก่แล้ว - สัญญานะ
- หนูใกล้แล้วคะ แม่ ไม่หรอก - แต่อย่าทำผมเสียละ
ชีส
หยิงหยิง เอาไปสิ
แม่ของฉันเสียไปเมื่อสี่เดือนก่อน
ฉันรู้ตัวเป็นครั้งแรก ว่าพวกเธอต้องการให้ฉันมาแทนที่แม่ของฉัน
ฉันเลยนั่งลงทางทิศตะวันออก ที่ที่ทุกอย่างเริ่มขึ้น
กับเหล่าเพื่อนสนิทของแม่ของฉัน
แม่ของฉันเริ่มตั้งจอยลักค์คลับขึ้น จากที่ได้พบกับผู้หญิงเหล่านี้ในโบสถ์
คุณป้าอันเมย์
คุณป้าลินโด
คุณป้าหยิงหยิง
30 กว่าปีมาแล้วที่ผู้หญิงกลุ่มนี้เลี้ยงฉลอง
ลืมสิ่งที่ผิดพลาดในอดีต หัวเราะและเล่น
แพ้และชนะ และเล่าเรื่องราวที่ดีที่สุด
แต่ละอาทิตย์พวกเธอจะหวังให้โชคดี
และความหวังนั้นก็เป็นความสุขอย่างเดียวของเขา
ความสัมพันธ์ของพวกเธอแต่ละคน มีมากกว่าแค่ความหวัง...
มากกว่าความสุขหรือโชคดี
เธอชนะเหมือนแม่ของเธอไหม
ฉันเคยเล่นแค่ครั้งเดียวกับ เพื่อนชาวยิวที่มหาวิทยาลัยเท่านั้นเองค่ะ
ไพ่นกกระจอกของชาวยิว มันไม่เหมือนกันนะ
ไม่เหมือนกันเลย ไพ่นกกระจอกจีนเรามีกลเม็ดมากมาย
เธอต้องคอยดูว่าแต่ละคนทิ้งไพ่อะไรลงมาบ้าง...
แล้วก็จำทั้งหมดเอาไว้ในหัว
แล้วถ้าไม่มีใครเล่นได้ดี
เกมมันก็จะเป็นแค่ไพ่นกกระจอกยิว ที่ไม่มีกลยุทธ์อะไรเลย
พวกเธอสาวอเมริกันเล่นทั้งจีน ทั้งยิว แล้วมันจะแตกต่างอะไรกัน
พวกเธอเป็นกังวล ในตัวฉัน พวกเธอมองเห็นเหล่าลูกสาวของเธอ
เหมือนกับความโง่เขลาของทั้งความหวังและความฝัน ที่เหล่าแม่ของเราได้นำมาสู่ประเทศนี้ด้วย
- ไอ๊หย๋า - เฮ้ เฮ้ เฮ้
ห้ามพูดภาษาจีนนะคะ
- แล้วหนูจะรู้ได้ยังไงว่าพวกป้าไม่ได้โกงหนู - เราไม่โกงหรอก
เธอไม่รู้แต่ว่าเราเป็นป้าของเธอนะ แล้วเราก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์มากๆด้วย
เราไม่โกงเธอหรอก
จูน ทำไมเธอไม่เอาเปียโนกลับไปที่บ้านเลยล่ะ
มีแต่เธอเท่านั้นที่เล่นเป็น
ตอนที่ฉันอายุ 9 ขวบ แบบการเชื่อของแม่ฉันในตัวฉัน...
ก็คือการเชื่อว่าฉันสามารถเป็นได้ทุกอย่าง
ทุกอย่างที่เธอต้องการ
อัจฉริยะด้านเปียโนทางัฝ่งนี้ของจีน
ฉันไม่เคยฝึกซ้อมเลย
โชคดีสำหรับฉันที่ผู้เฒ่าชอง ไม่เห็นความแตกต่าง
เขาหูหนวกสนิทมาหลายปีแล้ว
ฉันกับบีโธ่เฟ่น เราทั้งคู่ได้ยินอยู่ในหัวเรานะ
โอกีโดกี้ ทีนี้...
มีชาร์ปกี่ตัว มีแฟลต์กี่ตัว
- เราอยู่ในคีย์ไหน + ซี เมเจอร์ค่ะ
- อะไรนะ - ซี เมเจอร์
ดี
ทีนี้ สำหรับการเล่นเดี่ยว
ใส่ความรู้สึกมากกว่านี้
ใส่ความเพลิดเพลินมากกว่านี้
ฉันเป็นเด็กสาวน้อย และสำหรับฉันมันก็เป็นสิ่งที่ดี
ฉันภูมิใจที่เงาของฉันเป็นเส้นโค้ง
ตอนที่ฉันยังเด็ก คุณป้าลินโดเป็นทั้งเพื่อนสนิท...
และศัตรูตัวฉกาจของแม่ฉัน
อาวุธของพวกเธอก็คือ การเปรียบเทียบลูกๆของพวกเธอเอง
แม่เบื่อกับการต้องได้ยินป้าลินโด คุยโม้เรื่องเวฟเวอรี่ลูกสาวของเธอ...
ที่ได้เป็นแชมป์หมากรุกของย่านไชน่าเทาน์
คืนนั้นแม่คิดว่าฉันจะช่วยเอาคืนได้...
ด้วยการแสดงเปียโนของฉัน
ฉันขอลูกสาวฉันว่า "ช่วยแม่ถือของหน่อยสิ"
เธอคิดว่ามันเป็นการขอร้องที่มากเกินไป
ตลอดทั้งวันเธอเอาแต่เล่นหมากรุก
ฉันคอยปัดฝุ่นถ้วยรางวัลทั้งหมดของเธอ แต่รู้บุญคุณฉันไหม ไม่เลย
เธอนี่โชคดีจริงๆที่ไม่ได้มีปัญหาเหมือนกันกับฉัน
ปัญหาของฉันแย่ยิ่งกว่าเธออีก
ถ้าฉันบอกจูนว่า มันถึงเวลาที่ต้องไปล้างจานได้แล้ว
เธอจะไม่ได้ยินอะไรสักอย่างนอกจากเสียงเพลง
มันเหมือนกับว่าเราหยุด ความสามารถธรรมชาติของเธอไม่ได้เลย
การเป็นเด็กสาวน้อย
จนถึงคืนนั้นเอง ฉันไม่เคยเชื่อมาก่อน ว่าตัวเองจะเป็นอัจฉริยะ
คนไม่สำคัญ
ที่จริงแล้ว ฉันมักจะออกนอกเส้นทางของตัวเองเสมอ เพื่อพิสูจน์ว่าแม่ของฉันผิด
ว่าฉันไม่ใช่คนที่เกิดมายอดเยี่ยม ในเรื่องอะไรสักอย่าง ฉันก็เป็นได้แค่ตัวฉันเอง
มันเหลือเชื่อมาก มันเหมือนกับว่า มือของฉันถูกเข้าสิงโดยโมสาร์ท
แล้วทุกคนก็เห็น ก็ได้ยิน
ฉันเป็นอัจฉริยะ ฉันได้ค้นพบแล้ว
แต่แล้ว...ฉันก็ได้ยิน
บางที...พวกเขาอาจจะสังเกตไม่เห็นก็ได้
บราโว่ บราโว่ อังกอร์ ยอดมาก
หลังจากการแสดงที่ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง
ฉันก็คิดว่า คงไม่ต้องเล่นเปียโนอีกต่อไปแล้ว
สี่โมงแล้ว ปิดทีวีได้แล้ว
ถึงเวลาซ้อมเปียโนแล้ว
ฉันไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่แม่พูดเลย
อย่างกับว่าฉันต้องผ่านการทรมานแบบนั้นอีกครั้ง
- ไม่เอา - แม่พูดว่าอะไร
4 โมงแล้ว
หนูจะไม่เล่นเปียโนอีกแล้ว
ทำไมหนูต้องเล่นด้วย
ลูกพูดว่าอะไรนะ
หนูไม่ใช่ทาสของแม่นะ ที่นี่ไม่ใช่เมืองจีน
แม่บังคับหนูไม่ได้
- ลุกขึ้น - ไม่ หนูไม่เล่น
ไม่เอา
ไม่ หนูไม่เล่น
แม่อยากให้หนูเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่หนู
+ หนูไม่มีทางเป็นลูกสาวในแบบที่แม่ต้องการได้หรอก - มันมีลูกสาวอยู่สองประเภท
ประเภทที่เชื่อฟังกับประเภทที่ทำตามใจตัวเอง
ลูกสาวประเภทที่อยู่ในบ้านหลังนี้ได้ ก็คือแบบที่เชื่อฟัง
งั้นหนูก็หวังว่าหนูไม่ใช่ลูกของแม่ หนูอยากให้แม่ไม่ใช่แม่ของหนู
สายเกินไปที่จะเปลี่ยนได้แล้ว
นั่นเป็นตอนที่ฉันจำในสิ่งที่เราไม่เคยพูดถึงได้
งั้นหนูก็อยากจะตาย เหมือนพวกเขา เด็กๆที่แม่ฆ่าในเมืองจีน
แม่ฉันเคยเล่าให้ฉันฟังครั้งหนึ่ง เป็นเรื่องแปลกๆที่เคยเกิดขึ้นกับแม่ตอนอยู่เมืองจีน
แม่เล่าว่าแม่กำลังจะไปเมืองชานกิง เพื่อพบกับผู้ชายที่เป็นสามีของแม่
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเคยได้ยิน ว่าแม่เคยแต่งงานมาก่อนจะเจอพ่อของฉัน
แม่แทบไม่มีเวลาพอที่จะเลี้ยงลูกแฝดของแม่ได้
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินว่าแม่เคยมีลูกมาก่อน
ฉันพยายามจะนึกภาพอยู่ในหัวเสมอ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่แม่ก็ไม่ยอมอธิบายอะไร
แม่พูดแต่เพียงว่า พอแม่มาถึงชานกิง แม่ก็สูญเสียทุกอย่างไปหมด
ฉันก็พูดว่า "เดี๋ยวก่อนค่ะ แม่หมายความว่ายังไงที่พูดว่าทุกอย่าง
เกิดอะไรขึ้นกับพวกลูกแฝดของแม่ล่ะ"
มันมีอะไรอีกหลายสิ่งเกี่ยวกับแม่ของฉัน ที่ฉันไม่เคยจะเข้าใจเลย
นี่เป็นเรื่องเดียวที่ฉันไม่เคยยกโทษให้แม่
เด็กแฝด
จำได้ไหม เด็กแฝดไง
เด็กแฝด เราทุกคนต่างก็คิดว่า พวกเขาตายไปแล้ว
+ แต่เมื่อเดือนที่แล้วตอนเราไปปิกนิกกับทางโบสถ์... + รู้ไหม
เด็กแฝดที่แม่เธอทิ้งเอาไว้ข้างถนน ตอนช่วงสงคราม
มันปาฏิหาริย์ แต่ว่าพวกเราหาพวกเขาพบแล้ว
ใช่ เธอนึกภาพออกไหม พวกเขายังไม่ตาย
คุณป้าพูดอะไรกัน พวกเขายังมีชีวิตอยู่เหรอคะ
ฉันคิดว่าแม่ของเธอต้องอยากตามหาพวกเขามาตลอด ความหวังอันยาวนานของเธอ
หลังจากที่เธอเสียไป เราเลยพยายามหาแทนเธอ เขียน เขียน เขียน
"ตายจริง..."
นี่จดหมายจากพวกเขา เด็กแฝดคู่นั้นนะเหรอคะ
พวกเขาไม่ใช่เด็กอีกแล้วล่ะ
พวกเขายังไม่ตาย
เขาเขียนมาว่ายังไง มันหมายความว่ายังไงคะ
มันบอกว่า...เห็นตรงนี้ไหม
พวกเขาดีใจมากๆ...ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ใช่
ตื้นตันใจมากยิ่งกว่าความเชื่อ...
ในที่สุดก็ได้พบเธอ น้องสาวคนเล็กของพวกเขา
แล้วเขาบอกว่าอีกว่า...เห็นไหม
น่าเศร้า น่าเศร้าจริงๆ...
สายเกินไปที่จะได้พบกับแม่ของพวกเขา...
ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในโลกนี้อีกแล้ว
ใช่ ใช่
เขาเขียนว่า...ตรงนี้เห็นไหม
เธอต้องไปที่เมืองจีนเพื่อพบพวกเขา...
แล้วเล่าเรื่องแม่ของพวกเขาให้พวกเขาฟัง
หนูจะเล่าอะไรให้เขาฟังได้ละคะ
หนูไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับแม่เลย แม่...
- แม่เป็นแม่ของฉัน - เธอหมายความว่ายังไง
เล่าให้พวกเขาฟังสิว่าเธอฉลาดแค่ไหน เธอใจดีขนาดไหน
- ใครๆก็รักเธอทั้งนั้น
เล่าว่าเธอเป็นคนจริงใจ แล้วก็ขยันทำงานมากแค่ไหน
- แล้วก็เรื่องอาหารแสนอร่อยที่เธอเคยทำด้วย - ี ฝมือดีกว่าฉันซะอีก
แล้วก็เรื่องที่เธอร้องเพลงได้เพราะมาก เธอจำไม่ได้หรือไง
ลูกสาวจะไม่รู้จักแม่ตัวเองได้ยังไง
ใช่แล้วค่ะ หนูจะเล่าให้พวกเขาฟัง
หนูควรจะเล่า หนูอยากจะเล่า
จูน จูน
คิดอะไรอยู่เหรอ
เรื่องเด็กพวกนั้น ฝาแฝดน่ะค่ะ
ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าหนูกำลังจะไปพบพวกเขาแล้วจริงๆ
พวกเขาจะเศร้าขนาดไหน เมื่อตอนที่พวกป้าบอกเขาว่าแม่เสียแล้ว
มันคงจะเป็นจดหมายที่เขียนได้ยากที่สุดเลยนะคะ
โอ๊ะ ถั่วหมดแล้ว
เดี๋ยวจะไปเอามาให้ใหม่นะคะ
ตลอดเวลามานี่ยังไม่ได้บอกความจริงกับเธอเลย ต้องบอกเธอวันนี้นะ
เธอไม่ยอมบอกได้ยังไง
ฉันจะไปบอกเธอได้ยังไง ว่าในจดหมายเขียนว่าอะไรจริงๆ
งั้นเธอก็จะไม่ยอมไปเมืองจีน ไม่ได้ไปพบกับพวกพี่สาวของเธอเลย
ฉันพูดถูกไหม ใช่ แน่นอน
ลินโด ฉันก็ยังคิดว่ามันผิดอยู่นะ
มันช่างน่าเศร้าสำหรับเด็กพวกนั้นนัก
ซูหยวนยอมทิ้งพวกเขาไปได้ยังไง
การต้องเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก
การที่ต้องสงสัยว่าทำไม
แม้แต่ในวันนี้ฉันก็ยังสงสัย...
ทำไมแม่ของฉันถึงได้ยอมทิ้งฉันไป
วันนั้น เมื่อตอนที่ฉันอายุแค่สี่ขวบ
ฉันมาเจอพวกเขาคุยกัน...
มันทำให้ชีวิตของฉันเปลี่ยนไปตลอดกาล
ฮวงไท่ไท่ นี่คือลูกสาวของฉันเอง
มานี่สิ ลินโด มานี่เร็ว
มาหาแม่สิ อย่าให้ฮวงไท่ไท่ต้องรอ
ดูเหมือนเป็นเด็กดื้อเลยนะ
ปกติแล้วเธอก็เชื่อฟังดี วันนี้เธอคงจะอาย
ฉันไม่รู้
แต่ในวันนั้น แม่ฉันได้ทำสัญญา
ว่าเมื่อตอนที่ฉันอายุครบ 15
ฉันจะต้องไปอยู่ที่บ้านของผู้หญิงพวกนั้น
- เธอดูผอมนะ - อย่าดูเป็นแบบนั้นสิคะ
ดูใบหน้าที่โชคดีนั่นสิ
เธอต้องให้หลานได้หลายคนแน่ๆ
แล้วเติมเต็มคำยืนยันของแม่สื่อ ที่จะให้กำเนิดลูกมากมาย...
กับสามีที่ฉันไม่เคยพบมาก่อน
มานี่สิ มานี่
ให้ฮวงไท่ไท่ได้ดูลูกชัดๆหน่อย
อย่ากินมูมมามสิ
เด็กสาวไม่ควรกินเร็วเกินไปนะ
ในอีกสิบปีต่อมา
แม่ก็ปฏิบัติกับฉันราวกับว่า ฉันเป็นของของฮวงไท่ไท่แล้ว
ดูรอยเปื้อนพวกนี้สิ
ใครเขาจะไปอยากได้ลูกสะใภ้สกปรกกัน
ระวังเอาไว้หน่อย
ไม่อย่างนั้นเวลาที่ลูกไปอยู่บ้านของฮวงไท่ไท่แล้ว
เธอจะไม่พอใจลูกเอานะ
แม่ของฉันไม่ได้พูดเรื่องพวกนี้ เพราะว่าเธอไม่ได้รักฉัน
เธอพูด...
เพื่อเธอจะได้ไม่ต้องหวังในสิ่ง...
ที่ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป
แล้วในวันหนึ่ง
แม่ฉันบอกว่าครอบครัวของเราจะย้ายไปอยู่ทางใต้
ไปกันทุกคน...
ยกเว้นฉัน
จำเอาไว้นะ
พอลูกไปพบฮวงไท่ไท่แล้ว
ทำตัวให้มีความสุขไว้นะ
ลูกนี่ช่างโชคดีจริงๆนะ
งานแต่งงานเริ่มขึ้นแล้ว
เจ้าบ่าว เจ้าสาว คารวะกันและกัน
คารวะบรรพบุรุษ
ขอให้เจริญรุ่งเรือง
ขอให้ลูกเต็มบ้าน หลานเต็มเมือง
คืนนั้นฉันจะได้พบกับสามีของฉันเป็นครั้งแรก
คนที่จะคอยควบคุมชะตาชีวิตของฉัน
ผู้จะตัดสินใจว่าฉันจะมีความสุขหรือไม่
ช่วงเวลานี้จะเป็นตัวตัดสินชีวิตทั้งชีวิตของฉัน...
ไม่ว่าความกลัวจะชนะ...
หรือฉันจะชนะ
ฉันก็ตัดสินใจ...
ภายในลึกๆฉันก็รู้ว่าฉันเป็นใคร
ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันลืม
ฉันได้สวดภาวนากับพระเจ้ามาหลายวันเรื่องคุณ...
ไม่ให้คุณหน้าตาน่าเกลียดหรือแก่เกินไป
ฉันคงจะสวดมนต์มากเกินไป
กลัวจนขี้แตกเลยละสิ
ฉันเป็นสามี ฉันจะเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างเอง
เธอนอนบนพื้นนั่นแหละ
นอนสิ นอนเลย
อีกไม่กี่ปีต่อมา ฉันก็พยายามยอมรับชีวิตของตัวเอง
เพื่อทำตัวให้เป็นลูกสะใภ้ที่เชื่อฟัง
ทุกๆคืน ฉันจะทำซุปพิเศษให้ฮวงไท่ไท่
ดีสำหรับแม่ผัว
แต่เธอก็ยังไม่พอใจ
หลานฉันอยู่ที่ไหน
ลูกชายฉันบอกว่าเธอปฏิเสธ...
ไม่ยอมนอนกับเขาตลอด
เป็นเมียภาษาอะไร
เธอนอนัฝ่งของเธอก็แล้วกัน
หลังจากนั้น ฉันก็ได้นอนกับสามีฉัน
ทุกคืน ฉันจะนอนกับเขา
เหมือนกับเป็นพี่น้องกัน
หลานฉันไปอยู่ที่ไหน
ว่าไง
ลูกชายฉันบอกว่า เขาหว่านเมล็ดพันธุ์ไว้ในตัวเธอมากพอแล้ว
มากพอจะทำหลานได้เป็นพันๆคนเลย
มันเป็นความผิดของแก เอาแต่วิ่งเล่นไปรอบๆ
ปล่อยให้เมล็ดพันธุ์ของลูกชายฉัน หลุดออกมาหมด
ตั้งแต่นี้ไป ให้แกนอนอยู่บนเตียงทั้งวันเลยนะ
นอนลง นอนลงสิ
จนกว่าหลานฉันจะออกมา ได้ยินฉันไหม
นังเด็กน่ารังเกียจ
ปิดประตูหน้าต่างให้หมด
จับดูสิ ฉันท้องนะ
เป็นไปไม่ได้หรอก
นี่ลูกของเธอนะ
ฉันก็บอกแล้วใช่ไหม
มันก็เป็นแบบนี้ตลอดแหละ
มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย
เป็นอะไรไป
บอกฉันมาเร็ว
มันน่ากลัวมากๆ น่ากลัวเกินกว่าจะพูดได้
หนูฝันร้าย
บรรพบุรุษของเรามาหาหนู ท่านโกรธมาก
เขาบอกหนูว่าถ้าทันหยูยังอยู่ในชีวิตสมรสนี้
เขาจะต้องตาย
มันเรื่องบ้าอะไรกัน
โง่จริงๆที่ฝันร้ายแบบนี้
บรรพบุรุษบอกว่าถ้ายังไม่มีการแก้ไขเดี๋ยวนี้
พวกเขาจะเริ่มวงจรแห่งการทำลายล้าง
มันจะมีสัญญาณสามอย่าง
อย่างแรกท่านจะวาดจุดขึ้นบนหลังของทันหยู
แล้วจุดนั้นมันก็จะคอยกัดกินเลือดเนื้อของทันหยู
เหมือนกับที่มันกัดกินใบหน้าของท่านบรรพบุรุษ
ไฝเม็ดเดียวกับที่ฉันได้เห็น มาตลอดหลายคืนที่ผ่านมา...
ที่นอนหลับกันเหมือนกับเป็นพี่น้อง
ถัดมา ท่านบรรพบุรุษก็จับที่ปากของฉัน
ท่านบอกว่า...
ถ้าหนูยังไม่ทิ้งชีวิตคู่ครั้งนี้ไป ฟันของหนูจะต้องร่วงทั้งหมด
แต่หนูจะทิ้งครอบครัว ที่หนูรักมากขนาดนี้ได้ยังไง
หนูมีชีวิตและตายเพื่อครอบครัวเรา
ไอ๊หย๋า
ในปากของฉัน...
เคยมีฟันผุที่หลุดหายไปตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อน
บรรพบุรุษของเรายังบอกอีกว่าผู้หญิงคนนั้น...
คือภรรยาที่ถูกต้องของทันหยู
แล้วก็ยังตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้วด้วย
เรื่องจริงนะคะ
เพื่อเป็นการพิสูจน์ ท่านบรรพบุรุษ ยังฝังเมล็ดพันธุ์ไว้ในท้องเธอแล้วด้วย
ใกล้จะสุกงอมในอีกไม่นาน
อาปิง มานี่สิ
มานี่
ถ้าไม่เชื่อหนูก็ไปถามแม่สื่อสิคะ
ฉันบอกพวกเขาว่าแม่สื่อจับคู่พวกเราผิด...
ก็เพราะว่าอยากได้เงิน
แม่สื่อ เจ้าทำแบบนี้ได้ยังไง
กล้าดียังไง
คงเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นบนสวรรค์ละมั้ง
ช่างหัวมัน ออกไป
ออกไปให้หมด
ฮวงไท่ไท่ก็ได้หลานของเธอ
สาวใช้ก็ได้แต่งงาน
ส่วนฉันก็ได้ตั๋วรถไฟไปเซี่ยงไฮ้
เห็นไหม ฉันยังคงรักษาสัญญากับแม่ของฉันไว้
แต่หลายปีต่อมา อะไรๆมันก็เปลี่ยนไป...
+ กับงานแต่งงานของลูกสาวฉัน เวฟเวอรี่ - ค่ะ
- แม่ นี่หนูเอง - เวฟเวอรี่
- ลูกไปอยู่ที่ร้านเสริมสวยแล้วเหรอ ยังเหรอ - ยังค่ะ ยัง
- หนู...หนูปวดหัว - ปวดหัวเหรอ
ลูกปวดหัวเหรอ งั้นลูกก็รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ไม่ได้นะสิ
- แม่คะ - ไม่ ไม่ต้องมาก็ได้ ทำไมฉันต้องอยากให้แกมาด้วย...
ในเมื่อแกเอาแต่บอกฉันอยู่ได้ว่าแกไม่อยากมา
- แม่ หนูไม่ได้พูดแบบนั้นนะ - มันเกิดอะไรขึ้นหน้าตาฉันกัน
ฉันคงต้องไปงานแต่งงานด้วยผมยุ่งๆแบบนี้แหละ
บ้าจริง แม่เป็นแบบนี้ตลอด
แม่ฉันเป็นแบบนี้อยู่เรื่อย
ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร ไม่ว่าฉันจะทำอะไร
ไม่ว่าฉันจะคิดอะไร
แม่มักจะมีวิธีตอบโต้ที่ยอดเยี่ยมเสมอ
ราวกับว่าเธอเคยเป็นแชมป์หมากรุกมาก่อน
ถึงแม้จะอายุแค่นั้น ฉันก็รู้ว่าฉันมีความสามารถที่พิเศษ
พลังอันนี้ ความเชื่อในตัวเองนี้...
ที่จะต้องเป็นคนที่ดีกว่าคนอื่นๆ
ถ้ามีใครที่ใหญ่กว่าฉัน แก่กว่าฉันมันก็ไม่สำคัญ
แล้วถ้าพวกเขาใจร้ายกับฉัน ฉันก็ทำให้พวกเขาต้องขอโทษได้
รุกฆาต
ยินดีด้วยนะคะ
มันก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง ของชีวิตฉันจนถึงทุกวันนี้...
ที่ฉันเชื่อในตัวเองอย่างที่สุด
- เก่งมากๆ - ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ
- ฉันปลอดภัยที่นั่น - ดีมาก
- เราโชคดีมากๆ ขอบคุณค่ะ - ฉันยังคงร้องไห้...ทุกครั้งที่คิดถึงมัน
+ คุณยังไม่ได้ดูนิตยสารไลฟ์เหรอคะ - ยังครับ
ฉันบอกลูกสาวฉันเองว่า "ใช้ม้าของลูก...
จัดการถล่มศัตรูให้ราบคาบ"
+ เธอเอาชนะได้เร็วมากด้วยวิธีนั้น + โอ้ ดีจัง
- บ๊ายบาย พูดบ๊ายบายสิ - บ๊ายบาย
บ๊ายบาย
สวัสดีค่ะ
คุณนายชูว หนีห่าว
คุณรู้จักลูกสาวฉัน
เวฟเวอรี่ จอง
แชมเปี้ยนหมากรุกหรือยังคะ
เด็กหัวดี
- บาย - ขอบคุณค่ะ บ๊ายบาย
หนูอยากให้แม่ไม่ทำแบบนั้นจัง ที่คอยบอกทุกคนว่าหนูเป็นลูกของแม่
ลูกหมายความว่าไง ลูกอายมากที่อยู่กับแม่หรือไง
ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ เพียงแต่ว่ามันแค่...
+ น่าอายก็แค่นั้น - อะไรนะ อายงั้นเหรอ...
- ที่ลูกเป็นลูกของแม่น่ะเหรอ - หนูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น
งั้นลูกจะพูดว่าอะไร ดูแม่สิ
มองมาที่แม่
ทำไมแม่ต้องใช้หนูเพื่ออวดคนอื่นด้วย
ถ้าแม่อยากจะอวดคนอื่น
งั้นทำไมแม่ไม่ไปหัดเรียนเล่นหมากรุกล่ะ
เวฟเวอรี่ เวฟเวอรี่ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ
ถึงเวลาแล้ว เธอเจอปัญหาแน่
นั่งลง กินข้าวซะ
เด็กคนนี้ไม่ได้มีความเป็นห่วงเรา
เราก็ไม่เป็นห่วงเด็กคนนี้
หนูจะไม่มีวันเล่นหมากรุกอีกเด็ดขาด
แม่บังคับหนูไม่ได้
แม่ทรมานหนูได้เท่าที่ต้องการ
แต่หนูไม่ยอมเล่น
ได้ยินที่หนูพูดไหม
เป็นเวลาหลายเดือนที่ฉันคอย ให้แม่มาขอร้องให้ฉันเล่นหมากรุกอีก
แต่เธอไม่เคยพูดขึ้นมาเลย ราวกับว่าฉันไม่เคยเล่นหมากรุกมาก่อนเลย
ทายสิคะ หนูตัดสินใจจะเล่นหมากรุกอีกครั้งแล้ว
ลูกคิดว่ามันง่ายเหลือเกิน
วันหนึ่งเลิกเล่น วันต่อมาก็เล่นใหม่
ทุกอย่างสำหรับลูกมันเป็นแบบนั้น
ฉลาดเหลือเกิน ง่ายเหลือเกิน
เร็วเหลือเกิน
ไม่ง่ายขนาดนั้นอีกแล้ว
สิ่งที่แม่พูด
มันเหมือนกับคำสาป
พลังที่ฉันเคยมี ความเชื่อในตัวฉันเอง
ฉันรู้สึกราวกับว่ามันถูกดูดออกไปจนหมด
ฉันรู้สึกราวกับว่าตัวกลายมาเป็น...
คนธรรมดา
ความลับทั้งหมดที่ฉันเคยเห็น
ฉันมองไม่เห็นมันอีกแล้ว
สิ่งที่ฉันมองเห็น...
มีแต่ความผิดพลาด ความอ่อนแอของฉันเอง
ส่วนที่ดีที่สุดในตัวฉันเพิ่งจะ...
รุก
หายไป
แต่ฉันจะโทษแม่ฉันคนเดียวไม่ได้
ฉันเป็นคนทำตัวเอง
ฉันไม่ได้เล่นหมากรุกอีกเลย
เธอคงต้องตัดแล้วก็ยืดนะ เทรเวอร์
แล้วที่ผมเธอสีแบบนี้ ก็เพราะใช้แต่ยาย้อมผมถูกๆที่บ้าน
พระเจ้าห้ามไม่ให้เธอจ่ายเงิน เพื่อให้ได้มืออาชีพมาทำให้
ทำไมแม่ต้องจ่ายด้วย เพื่ออะไรล่ะ
ทำไมแม่ต้องจ่ายตั้ง 90 เหรียญด้วย เพื่อให้เป็นเหมือนลูกงั้นเหรอ สำคัญเหลือเกินนะ
ไปร้านตัดผมหรูๆกับกางเกงยีนส์ขาดๆ
ดาร์ลีน เราต้องการแชมพูหน่อย
ฉันหมายถึงฉันยังยอมแม้แต่ เรื่องที่แต่งงานกับคนจีนเพื่อทำให้แม่พอใจ
เขาก็เป็นคนดี เขามีหลานสาวให้กับเธอด้วย
แต่แล้วเธอพอใจไหม
ตอนที่เราหย่ากัน เธอก็โมโหอย่างกับว่ามันเป็นความผิดของฉัน
หนูแค่อยากให้แม่ดูอะไรสักอย่าง อยู่ข้างบนนี่แหละ
- เดินระวังนะคะ... - แล้วพอตอนที่ฉันเริ่มออกเดทอีกครั้ง
ตอนที่ฉันพยายามบอกใบ้เธอเรื่องของริช
ว่าเราทั้งคู่อยู่ด้วยกัน...
แม่จะสังเกตไม่เห็นได้ยังไง
นี่มันจะต้องไม่หายไปไหนแน่ๆ ถึงแม้กับการรักษาด้วยความเงียบของแม่ก็เถอะ
นี่แหละคะที่อยากให้แม่ดู
แม่รู้จักริช ผู้ชายที่หนูพูดถึงไหมคะ
หนูไม่รู้ว่าเขาซื้อมาให้หนูทำไม อากาศยังไม่หนาวพอจะให้ใส่ได้เลย
แม่อยากลองใส่ดูไหม
มันก็ไม่ดีเท่าไหร่
ก็แค่เศษผ้าเหลือ
เห็นไหม ขนมันสั้นเกินไป
ไม่ใช่ขนยาว
แม่มาวิจารณ์ของขวัญได้ยังไง
เขามอบให้หนูด้วยหัวใจทั้งหมดของเขานะคะ
ฉันถึงได้บอกไงว่ายังไม่ดีเท่าไหร่
ฉันจะไม่ยอมปล่อยแม่เอาไว้อีกแล้วครั้งนี้
ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีกับริช
คนรักของชีวิตฉัน คนที่ทำกับฉันเหมือนกับว่าฉันเพอร์เฟ็ค
แม่จะไม่พูดอะไรอย่างอื่นเลยเหรอ
จะให้ฉันพูดอะไรล่ะ
อย่างเรื่องอพาร์ตเมนต์นี่ไง กับเรื่องนี้
กับเรื่องนี้อีก
หรือเรื่องนี้
ทั้งหมดนี่
เรามาแล้วค่ะ ทุกคนอยู่ไหน
อาทิตย์ต่อมา ฉันพาริชมางานวันเกิดแม่ ประมาณว่าเป็นของขวัญให้ประหลาดใจ
ฉันคิดว่าเธอคงต้องยอมรับริช ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ก็ตาม
- ริช นี่คือพ่อของฉัน - ยินดีที่ได้รู้จักครับ
- สุขสันต์วันเกิดคะ แม่ - เป็นยังไงบ้างคะ
- สบายดี ขอบใจนะ - แม่คะ นี่ริชค่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
กลิ่นหอมมากเลยนะครับ ผมว่าเราคงมาถูกที่แล้วใช่ไหมครับ
เวฟเวอรี่เล่าให้ผมฟังตลอดเลย ว่าคุณทำอาหารเก่งขนาดไหน
ฉันคิดว่าเราคงชนะใจเธอแล้วล่ะ
หน้าเขามีจุดเยอะเหลือเกิน
แน่นอนว่าคืนนั้นยังอีกยาวนัก
ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันเตรียมตัวเขา ในเรื่องมารยาทของคนจีนเอาไว้แล้ว
เป็นยังไงบ้างคะ
ที่จริงมันยังมีเรื่องบางอย่างที่ฉันลืมพูดไป
ขอให้ผมได้อวยพรหน่อยนะครับ
- เพื่อ... - เขาไม่ควรจะดื่มแก้วที่สอง...
- ทุกคนในครอบครัว + ในขณะที่ทุกคนเพิ่งจะลิ้มรสไปในแค่ครึ่งเดียว
กุ้ง ของโปรดของผมเลย
เขาควรจะตักแค่ช้อนเดียวเต็มๆ เท่านั้นสำหรับจานหลักที่ดีที่สุด...
จนกว่าทุกคนจะตักครบหมดแล้ว
เขาเจริญอาหารดีนะ
เขาไม่ควรคุยอวดว่าเขาเป็นคนเรียนรู้เร็ว
แต่ที่แย่ที่สุด...
ก็คือตอนที่ริชวิจารณ์อาหารของแม่ฉัน แล้วเขาก็ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาทำอะไรลงไป
เหมือนกับเป็นลูกค้าในร้านอาหารจีน
แม่ของฉันมักจะถล่มตัว เรื่องฝีมือทำอาหารของเธอเสมอ
เฉพาะกับอาหารจานที่ เธอมีความภูมิใจเสนอเป็นพิเศษ
จานนี้ยังไม่เค็มพอ
ไม่ค่อยมีรสชาติ มันแย่เกินกว่าจะกิน
แต่ว่า...เชิญเถอะค่ะ
โอ้ เออ
นั่นเป็นตอนที่ถึงคิวของพวกเราที่จะชิม...
แล้วก็ชมว่ามันเป็นจานที่ยอดที่สุดที่แม่ทำมา
รู้ไหมครับ คุณลินโด
สิ่งที่จานนี้ขาดไปก็คือใส่ซีอิ้วไปอีกนิดหน่อย
โอ๊ะ
แล้วแม่ของคุณมีปฏิกิริยายังไง ตอนที่คุณบอกเรื่องงานแต่งงานของเรา
ยังไม่ได้พูดขึ้นมา
ได้ยังไง
เธอคงขอเป็นมะเร็งลำไส้ดีกว่า
โอ้
แม่ ซอฟท์เวฟสำหรับร่างกายนะคะ
แม่คิดว่ายังไง
เธอไม่ต้องการให้มันสั้นเกินไป
ไม่อย่างนั้นมันจะดูแน่นเกินไปสำหรับงานแต่งงาน
แล้วเราก็ไม่ต้องการให้มันดูพิลึกหรือวิปริตเกินไป
แบบนั้นใช่ไหมคะ แม่ ไม่วิปริตเกินไป
ทำไมลูกสาวของฉันถึงต้องคิดว่า เธอต้องคอยแปลภาษาอังกฤษให้ฉันอยู่เรื่อย
บางทีแม่ไม่ไปดีกว่า
- แม่หมายความว่ายังไง - บางทีแม่ไม่ไปงานแต่งของลูกจะดีกว่า
- อย่าทำตัวน่าหัวเราะสิคะ + บางทีมันอาจจะน่าหัวเราะอยู่แล้วก็ได้
ทรงผมดูน่าหัวเราะเกินไป สำหรับครอบครัวของสามีในอนาคต
ฉันมองเห็นใบหน้าเธอมองมาที่ฉัน
แต่ไม่ได้มองเห็นฉัน
เธอกำลังอาย
อายเหลือเกินที่เป็นลูกของฉัน
แม่
+ เป็นอะไรไป - ไม่มีอะไร
ไม่มีอะไร แม่แค่...
แค่คิดเท่านั้น...
คิดถึงแม่ของแม่
ว่าแม่อยากเป็นเหมือนแม่ของแม่มากขนาดไหน
แม่ของแม่เหรอ
แม่บอกกับแม่ว่า...
ความหวังทุกอย่างที่แม่ของแม่มีสำหรับแม่
คำพูดที่แม่ไม่มีวันลืม
ลูกช่างโชคดีเหลือเกิน
ที่ลูกไม่มีหูเหมือนกับของแม่
ลูกจะต้องมีแต่ชีวิตที่ดีกว่า
แต่ฟังเอาไว้ให้ดีนะในสิ่งที่เรียกร้อง
ลูกรู้สึกในหัวใจของลูกไหม...
ในสิ่งที่แม่กำลังพูด
ลูกจะเก็บมันเอาไว้ในใจเสมอไหม
รู้ไหม
หลังจากวันนี้ไป...
แม่จะไม่มีวัน...
ให้คำแนะนำอะไรลูกได้อีกแล้ว
ในความทรงจำของแม่...
แม่ของแม่มีความสำคัญกับแม่มาก
เหมือนกับคำสอนของเธอ
ง่ายที่จะรู้ซึ้ง...ความทรงจำ
แม่คะ
ทำไมแม่ถึงไม่ชอบริช
เรื่องริชนะเหรอที่ลูกกลัวว่าแม่ไม่ชอบ
ถ้าแม่ไม่ชอบริชของลูก
แม่จะทำตัวสุภาพ ไม่พูดอะไร
ปล่อยให้เขาเป็นมะเร็งไป
ปล่อยให้ลูกสาวตัวเองเป็นแม่ม่าย
แม่ชอบริช แน่นอนแม่ชอบเขา
ถึงยอมให้เขาแต่งงานกับลูกสาวแบบนี้
แม่ไม่รู้...
แม่ไม่รู้ว่าแม่มีอำนาจเหนือตัวหนูขนาดไหน
แค่คำหนึ่งของแม่ แค่สายตาเดียว
แล้วหนู...
ก็กลับไปเป็นเด็กสี่ขวบอีกครั้ง ร้องไห้กับตัวเองจนหลับไปทุกที
เพราะว่าทุกอย่างที่หนูทำ...
ไม่มีทางที่จะทำให้แม่พอใจได้สักอย่าง
ทีนี้...
ทีนี้ลูกก็ทำให้แม่มีความสุขแล้ว
ดู ดู ดู ดูสิครับ แม่ แม่ คุณป้าหยิง คุณป้าหยิง
- ผมทำได้แล้ว - ริช
มันไปไหนแล้ว มันหล่นเข้าไปในเสื้อหรือเปล่า โธ่ ไม่เอาน่า
พระเจ้า ฉันทนคุณไม่ไหวแล้วนะ
- ลีน่า อยากทานไหม - ขอบใจจ้ะ
- นี่จ้ะ ส้อม - โอเค
โอ้โห สวยจังเลย ว่าไหม
โอ้ โอ้
- เป็นอะไรไปล่ะ เป็นแขกผู้มีเกียรติไม่ใช่เหรอ - ใช่แล้ว
ต้องกินเยอะๆสิ เธอต้องกินอีกเยอะๆ ผอมเกินไปแล้ว
ฉันนึกว่าป้าบอกว่าฉันเริ่มอ้วนเกินไปแล้ว
- ป้าอันเมย์ต่างหากที่พูดแบบนั้น ทำไมชอบจำสลับกันจัง - โอ้ ดูสิ
จูนมีความสุขมากที่จะได้ไปเมืองจีน
ในที่สุดก็จะได้พบกับพี่สาวของเธอ
แค่ของนึ่งเอง
ไม่ทำให้อ้วนหรอก
ซูหยวนน่าสงสารนะ
ที่ต้องสูญเสียลูกตัวเองไป
โดยไม่รู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
มีแค่อย่างเดียวที่แย่กว่า
ฉันอายุแค่ 16
เลิกมองสักที
หยิงหยิง
ผ่าแตงโม
คนบ้า
อ๊า ลินเชา...
ลินเชา
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็เป็นเหมือนความฝัน
งานแต่งของเรา
ลูกชายของเรา
ท่านแขกผู้มีเกียรติครับ
ขอบคุณที่อุตส่าห์มานะครับ
ผมได้เชิญนักร้องผู้โด่งดัง คุณไบเยน
+ มาเพื่อร้องเพลงให้กับลูกชายของผม - เขาอยู่นั่น...
กับนักร้องของเขา
นี่ไม่ใช่ชัยชนะครั้งแรกของเขา
เป็นแค่ครั้งแรกที่ฉันยอมให้ตัวเองจดจำมันได้
ในตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่า ฉันได้แต่งงานกับผู้ชายแบบไหน
เขามีความสุขที่สุดตอนที่เขาโหดร้าย
ให้ฉันอุ้มเอง
เขากลายมาเป็นลืม
- ไม่ต้องเก็บ - ลืมซะจนเขาไม่ได้กลับมาในเช้าวันต่อมา
หรือในคืนถัดมา
นี่ใครเหรอ
ยัยคนนี้เป็นอีตัว
เหมือนกับเธอไง
ลูกชายฉัน ลูกพ่อ
ฟังดูมันร้องสิ
แข็งแรง...
เหมือนกับพ่อของมัน
ดูแกสิ น่ารังเกียจจริงๆ
ทำฉันอยากจะอ้วก
เก็บกวาดให้เรียบร้อย
ได้ยินไหม
ทั้งชีวิตของฉันกลายมาเป็นแบบนี้
ถ้าฉันทิ้งเขาไปหรือฆ่าเขา
ฉันคงไม่ได้ทำสิ่งหนึ่งที่สำคัญหายไป
ใจฉันเอาแต่คิดถึงเรื่องเดียวซ้ำไปซ้ำมา
เขาได้พรากเอาความไร้เดียงสาของฉันไป
วัยสาวของฉัน หัวใจของฉัน
ทุกอย่าง
ฉันเลยพรากสิ่งหนึ่งสิ่งเดียวของเขาที่ฉันทำได้ไป
ลูกของฉันตัวเบามากในอ้อมกอดของฉัน
เพราะวิญญาณของเขาได้หลุดลอยไปแล้ว
แล้วดวงวิญญาณของฉัน ก็หลุดหายไปพร้อมกับของเขา
หลายปีต่อมา ฉันย้ายมาที่อเมริกา
แต่สิ่งที่ฉันทำลงไปในเมืองจีนยังคงอยู่กับฉัน
ในตอนที่ฉันแต่งงานอีกครั้ง...
แล้วฉันก็มีลูกสาว
แต่ลีน่าไม่มีวิญญาณ
เพราะว่าฉันไม่มีเหลือเอาไว้จะให้เธอแล้ว
แม่
แม่คะ
แม่หิวหรือยัง
แม่
แม่ ตอบหนูหน่อยสิ
แม่ โธ่ แม่
ขณะที่ฉันกำลังเติบโตขึ้นมา...
มีอยู่หลายครั้งที่แม่ของฉันเป็นแบบนี้
เธอมักจะดูหวาดกลัวแล้วก็เศร้า
แต่เธอไม่ยอมจะพูดถึงมัน...
เว้นแต่เรื่องที่เธอเคย แต่งงานกับผู้ชายเลวๆในเมืองจีน
เวลาผ่านไปหลายปี แม่ก็ดีขึ้น
ถึงแม้ว่ามันจะดูเหมือนกับความกลัวของเธอ เปลี่ยนไปเป็นความกังวลเกี่ยวกับฉัน
ตอนนี้ฉันก็แต่งงานแล้ว แล้วแม่ก็มาเยี่ยมที่บ้านใหม่ของเรา
ฉันหวังว่าในที่สุดแม่จะมีความสุขให้ฉันได้
ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี
เขาดีกับหนูมากๆ
ดี ดี
ดีมาก
แม่คะ
+ นี่อะไร - ทำไมแม่ไม่ไปนั่งในห้องนั่งเล่นรอละคะ
เดี๋ยวหนูจะชงชาไปให้ โอเคไหมคะ
หนูมีชาเก๊กฮวยมาด้วย
- นี่เขียนเรื่องอะไร - แม่ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ
มันก็เป็นแค่สิ่งที่เราแชร์กันเท่านั้น
อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งที่ฮาร์โรลเรียก
แชร์กัน ทุกอย่าง 50-50
ความรักของเราเลยเท่ากันเสมอ
ที่น่าประชดก็คือ ฉันเป็นคนที่เริ่มมันแบบนั้น
41 เหรียญ
- ทั้งหมดเหรอ - คนละ
อะไร คุณมีไม่พอเหรอ
ไม่ คือว่า
คือว่าฉันไม่ค่อยจะเก่งเรื่องตัวเลขเท่าไหร่
สมมติว่าถ้าฉันกินสลัด ส่วนเขากินจานหลักสามจานล่ะ
เราก็...เท่ากัน
เว้นแต่ว่าฉันทำงานในบริษัทของเขา แล้วเขาก็จ่ายเงินให้ตัวเอง...
มากกว่าที่เขาจ่ายให้ฉันเจ็ดเท่า
เจ็ดเท่ากับอีกครึ่งหนึ่ง
แล้วเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่เราตัดสินใจแต่งงานกัน
เราตกลงกัน ความรัก...ใช่ การพึ่งพาที่ผิด...ไม่
ของเกือบทุกอย่าง เราจดทุกอย่างที่เราใช้จ่ายไป
แล้วแบ่งกัน 50-50
แน่นอนว่าเราตกลงกันล่วงหน้า ว่าไม่รวมพวกของใช้ส่วนตัว...
อย่างผ้าอนามัยกับ สเปรย์ทำความสะอาดของผู้หญิง...
กับโลชั่นโกนหนวดกับแป้งทาเท้าของเขา
ที่รัก มันไม่มีอาหารแมวยี่ห้อทั่วๆไปแล้วเหรอ
ผมหมายถึงพวกมันจะรู้ถึงความแตกต่างงั้นเหรอ ที่ต้องยอมเสียไปตั้ง 34.76 เหรียญ
แต่เราก็ยังคงมีเรื่องให้โต้เถียงกัน...
ในบริเวณที่เป็นสีเทาของเรา
อย่างเรื่องนิตยสารที่ฉันเป็นสมาชิก ซึ่งเขาก็อ่านด้วย
แต่เพราะว่าพวกมันอยู่ที่นั้นก็เท่านั้น
แล้วยังเรื่องแมวอีก
แม้แต่เรื่องเห็บแมวบ้าๆนี่อีก
คุณให้แมวมาเป็นของขวัญวันเกิดของฉัน
แล้วคุณยังจะให้ฉันเป็นคนจ่าย ค่ากำจัดเห็บอีกเหรอ
ไอศกรีมลูกไม่ต้องแชร์
ลูกไม่กินไอศกรีมนี่
ตั้งแต่ตอนนั้นที่ลูกแพ้ไอศกรีม รสสตรอเบอรี่กับช็อกโกแลต
แม่จำได้
ตอนนี้ลูกต้องช่วยเขาจ่าย ค่าไอศกรีมด้วยครึ่งหนึ่งงั้นเหรอ
ลูกทำแบบนี้ทำไม
ลีน่า
ลีน่า ตอนที่คุณซื้อถ่านไม้ คุณต้องซื้อน้ำมันจุดไฟมาด้วย
คุณยังไม่รู้หรือไง ผมต้องบอกคุณทุกครั้งเลยเหรอ
ลีน่ากินไอศกรีมไม่ได้
อะไรนะครับ
เรากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน
จริงค่ะ
ฉันเกลียดไอศกรีมมาตลอดชีวิต
ฉันไม่แตะต้องของพวกนั้น
ผมก็นึกว่าคุณพยายาม จะไดเอตหรืออะไรพวกนั้นซะอีก
ใช่ เธอน้ำหนักลดลงไปมาก จนคุณมองไม่เห็นเธออีกแล้ว
จ่ายไปหนึ่งล้านเหรียญ แต่กำแพงพวกนี้ก็ยังไม่ตรง
- มันเป็นลางไม่ดี + ฮาร์โรลอยากให้มันเป็นแบบนี้เพื่อใช้ทำเอฟเฟ็ค
เพื่อเอฟเฟ็ค ต้องมีคนมานอนในนี้แล้วคิดว่า ตัวเองนอนอยู่ในโลงศพหรือไง
ระวังค่ะ มันไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่
ฮาร์โรลเป็นคนทำเองตอนที่อยู่มหาวิทยาลัย
แล้วเก็บมันเอาไว้ทำไม
พอเอาของมาวางไว้ข้างบน แล้วทุกอย่างก็จะล้มลง
แม่จะเอาอะไรอีกไหมคะ
- ไม่ - โอเค
ไม่ ไม่เลย
การแข่งขัน
- อะไรคือการแข่งลาก - งี่เง่าชะมัด
การแข่งเรือ ไม่ใช่การแข่งลาก
ไม่อยากจะเชื่อไอ้หมอนี่เลย
มันหนาว
อะไรนะ
ฉันบอกว่าคุณช่วยไป ปิดหน้าต่างทีได้ไหม มันหนาว
ที่รัก เขยิบที มีเรื่องอะไร
ฉันไม่คิดว่าคุณควรจะได้เครดิต สำหรับไอศกรีมของคุณอีกต่อไป
ก็ได้
ได้เลย จบเรื่อง
ทำไมคุณถึงต้องทำตัวแฟร์เกินไปแบบนี้
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
ไม่รู้สิ อาจจะเป็นทุกอย่าง
เรื่องที่เราต้องทำบัญชีทุกอย่าง เราแชร์อะไร ไม่แชร์อะไร ฉันเบื่อกับมันเต็มทีแล้ว
เพิ่มอันนี้ ลดอันนั้น ทำให้มันออกมา ในเมื่อมันไม่ได้ ฉันทนไม่ไหวแล้ว
ก็คุณเป็นคนที่อยากได้แมวไม่ใช่เหรอ
คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ
ก็ได้ ถ้าคุณคิดว่าผมไม่ยุติธรรม เราก็จ่ายเงินค่ากำจัดเห็บทั้งคู่ก็แล้วกัน
มันไม่ใช่เรื่องกำจัดเห็บอะไรนั่น นั่นมันไม่ใช่ประเด็น
งั้นก็บอกผมมาสิ
ประเด็นคือเรื่องอะไร
ฉัน...ฉันแค่คิดว่า เราต้องเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่าง
เราต้องคิดว่าชีวิตคู่ของเรามันขึ้นอยู่กับอะไร
ไม่ใช่ใบรายการพวกนี้
ผมรู้ว่าชีวิตคู่ของเราขึ้นอยู่กับอะไร
แล้วถ้าคุณไม่รู้ งั้นคุณก็ต้องกลับไปลองคิดดูแล้วล่ะ...
ก่อนที่คุณจะเริ่มเปลี่ยนแปลงอะไร
รอบๆบ้านหลังนี้ ฉันเห็นสัญญาณหลายอย่าง
ลูกสาวฉันมองดู แต่เธอไม่เห็นมัน
นี่เป็นบ้านที่จะต้องแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ
แม่คะ
มันยังไม่สายเกินไป
ความเจ็บปวดของฉัน ความเสียใจของฉัน
ฉันจะรวมมันเอาไว้ด้วยกัน
ลูกสาวฉันต้องได้ยินเสียงเรียกของฉัน
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้พูดอะไรสักคำ
+ เธอจะปีนบันไดขึ้นมาหาฉัน - แม่คะ
เธอจะหวาดกลัวเพราะว่าตอนแรก...
ดวงตาของเธอจะไม่เห็นอะไร
- เธอจะรู้สึกอยู่ในหัวใจของเธอ... - แม่คะ
+ สถานที่นี้ที่เธอซ่อนความกลัวเอาไว้ - เเม่
เธอจะรู้ว่าฉันกำลังรอเธออยู่...
เหมือนกับเสืออยู่ใต้ร่มไม้...
ที่พร้อมจะกระโจนออกมา แล้วตัดบ่วงที่มัดวิญญาณของเธอเอาไว้
ลูกรู้ไหมว่าลูกต้องการอะไร
แม่หมายถึงจากเขา
ความเคารพ
ความอ่อนโยน
งั้นก็บอกเขาซะเดี๋ยวนี้
แล้วไปจากบ้านเอียงๆนี่ซะ
อย่ากลับมาจนกว่าเขาจะมอบสิ่งเหล่านั้นให้ลูก
ด้วยมือทั้งสองข้างอ้ารับ
หนูทำไม่ได้
การสูญเสียเขาไม่ใช่เรื่องสำคัญ
มันคือลูกต่างหากที่จะต้องเป็นคนที่ถูกพบ...
และเถิดทูน
พอแม่ฉันเห็นกระจกตั้งเอาไว้ที่ปลายเตียงของเรา
เธอก็พูดว่า "ไอ๊หย๋า วางกระจกไว้ตรงนั้นเป็นลางไม่ดี
ความรักจะไปชนกระจก แล้วสะท้อนไปอีกทิศทางหนึ่ง"
+ แล้วพวกคุณทำยังไง - เราก็เลยย้ายมันไปอยู่ที่อื่น
ใช่ เอาไอ้หนูนั้นไปติดไว้บนเพดานเลย
- เวฟเวอรี่ชอบแบบนั้น - ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน
ผู้ชายคนนี้จะยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ แต่พวกเขาเป็นพันธมิตรกัน
แต่ตอนนี้มันเริ่มจะคุมไม่ได้แล้ว เพราะหลังจากงานนี้แล้ว
เราจะไปกันที่ทะเลสาบทาโฮว์ แล้วเขาก็ไปชวนแม่ให้ไปกับเราด้วยจริงๆแหละ
- โอเค - เธอจะได้มีเวลาที่ดีไง
ให้เลือกระหว่างเราสองคน ฉันขอเลือกที่จะมีเวลาที่ดีมากกว่า
- คุณได้มีเวลาที่ดีแน่ๆ - ใจเย็นๆไว้ คาวบอย
เก็บท้องเอาไว้สำหรับของหวานด้วย
เค้กของแม่ฉันกำลังจะเสร็จแล้ว แล้วฉันก็หวังให้พวกเธอกินกันคนละสองชิ้นเลย
- อย่างเธอคงได้ห้าชิ้นแน่ๆ - สิบจ้ะ
ผมต้องใช้ตะเกียบด้วยไหม เพราะว่ามันคงต้องใช้เวลาหน่อย
- เจนนิเฟอร์อยู่ไหน - คุณป้าจูนของเธอพาไปนอนหลับนะ
หนูขอไปดูหน่อยดีกว่า
แล้วตอนนี้ผู้หญิงก็อายุมากแล้ว
แล้วเธอก็มีลูกสาวที่โตขึ้นมาโดยพูดได้...
แต่ภาษาอังกฤษ แล้วก็ดื่มแค่โค้กมากกว่าความระทมทุกข์
+ อะไรคือ "ระทมทุกข์" คะ - ความเศร้าจ้ะ
เป็นเวลานานมาแล้ว ผู้หญิงต้องการจะมอบขนหงส์ชิ้นนี้...
ให้กับลูกสาวของเธอแล้วบอกเธอว่า...
หงส์ตัวนี้มีจริงไหมคะ มันมีหงส์จริงๆไหมคะ
ป้าก็ไม่รู้เหมือนจ้ะ มันเป็นนิทานของคุณแม่ของป้า
แล้วเราก็ถามเธอไม่ได้เพราะแม่ตายไปแล้ว
แล้วผู้หญิงก็จะบอกกับลูกสาวเธอว่า
"ขนนกชิ้นนี้อาจจะดูไร้ค่า
แต่มันมาจากที่ไกลแสนไกล และอัดแน่นไปด้วยความตั้งใจที่ดีของแม่"
- อะไรคือ "ความตั้งใจ" คะ - ความตั้งใจที่ดีก็หมายถึง...
ทุกสิ่งที่แม่ของหนูต้องการให้หนูยังไงจ๊ะ
อย่างการได้เป่าเทียนวันเกิดบนขนมเค้กไง
- ชอบไหม - ยอดไปเลยคะ
มันจะต้องยอดมากสำหรับจูนแน่ๆ
หนูว่าพวกฝาแฝดในเมืองจีนตอนนี้ คงกำลังฝัน ถึงน้องสาวชาวอเมริกันของพวกเขาแน่ๆ
ใช่ แต่แม่ของพวกเขา
คือคนที่พวกเขาอยากจะพบมาตลอดต่างหาก
- พวกเขาคงจะต้องเศร้าแน่ๆ - แต่พวกเขารู้แล้วนี่คะ
คุณป้าลินโดเขียนไปบอกพวกเขาแล้วนี่คะ
ตอนที่ยังเป็นเด็ก ฉันสงสัยอยู่ทุกวัน
ที่แย่ยิ่งกว่านั้นก็คือฉันต้องแอบสงสัยอย่างลับๆ
ฉันไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับแม่ของฉันเลย
เพราะว่าเธอถูกไล่ออกจากบ้านไป ตั้งแต่ตอนที่ฉันสี่ขวบ
อันเมย์
แกไม่ใช่ลูกสาวฉัน
ถ้าแกมีความนับถือตัวเองบ้าง แกก็คงฆ่าตัวตายไปแล้ว
ผัวแกเพิ่งจะตายไปนะ
แล้วแกจะไปเป็น เมียน้อยของผู้ชายคนอื่นแล้วงั้นเหรอ
รอยแผลจากน้ำร้อน...
คือสิ่งเดียวที่ฉันมีเกี่ยวกับแม่ของฉัน
คุณยาย คุณลุงกับคุณป้าของฉัน
พวกเขาสอนให้ฉันเกลียดแม่
พวกเขากล่าวหาแม่ที่แหกกฎความเป็นแม่ม่าย...
แล้วหนีไปแต่งงานกับเศรษฐี
ผู้มีภรรยาอยู่แล้ว รวมทั้งภรรยาน้อยสองคน กับลูกๆอีกหลายคน
แล้ววันหนึ่ง ขณะที่คุณยายของฉัน กำลังนอนรอความตายอยู่บนเตียง
ถ้าแกมีศักดิ์ศรีสักนิดก็ไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้
ปล่อยให้แม่ของแกไปสวรรค์อย่างสงบเถอะ
แกมันไม่ใช่ลูกของแม่อีกแล้ว
ฉันมองเห็นหน้าของฉันเองมองกลับมาที่ตัวฉัน
มันเป็นประเพณีเก่าแก่
มีแต่ลูกสาวที่กตัญญูอย่างที่สุดเท่านั้น ที่จะยอมใส่เลือดของตัวเองลงในซุป...
- แม่คะ - เพื่อช่วยชีวิตแม่ของตัวเอง
แม่ของฉันทำแบบนี้ด้วยหัวใจทั้งหมดของเธอ
ถึงแม้คุณยายของฉันจะตัดขาดกับเธอแล้วก็ตาม
- นี่คือวิธีที่ลูกสาวจะเถิดทูนแม่ของเธอเอง - แม่คะ
ความเจ็บปวดของร่างกายไม่ใช่เรื่องสำคัญ
มันเป็นความเจ็บปวดที่เดี๋ยวก็ลืม
นี่เป็นการเสียสละที่สำคัญมากที่สุด...
ที่ลูกสาวจะสามารถทำให้แม่ของตัวเองได้
แม่ อย่าเพิ่งไปนะคะ
แม่ อย่าไป
อันเมย์ แม่จะไปแล้วนะ
เชื่อฟังคุณลุงกับคุณป้าดีๆนะ
จำไว้นะ เป็นเด็กดี
อย่าลืมแม่ล่ะ
ถ้าเธอพาเด็กไปด้วย เดี๋ยวก็กลายเป็นเหมือนเธอหรอก
จะมองหน้าใครเขาก็ไม่ได้
เชิดหน้าสู้ใครก็ไม่ได้
ฉันเคยเสียแม่ไปแล้วครั้งหนึ่ง
+ คราวนี้ฉันฉวยโอกาสก่อนที่มันจะสายเกินไป - แม่คะ แม่
แกจะทำลายชีวิตของเธอนะ
แม่คะ แม่ ไปกันเถอะ
เจนนิเฟอร์เอาซุปให้แม่เถอะ เดี๋ยวเราจะทำมันหกซะก่อน
นี่ไง
เด็กดี
เท็ดจะมาทานอาหารค่ำคืนนี้เหรอ
แม่ถามทำไมคะ
ลูกซื้อแป้ง ไข่ ช็อกโกแลตบาร์
แบบกรุบกรอบ
เหมาะสำหรับทำช็อกโกแลตพีนัทบัตเตอร์พาย จะมีใครกินซะอีกล่ะ
มันก็ไม่ใช่ดินเนอร์หรอกค่ะ
มันก็แค่...เป็นการมาพบกันที่บ้านคืนนี้เท่านั้น
- พบกันเหรอ - ค่ะ คือเราทั้งคู่คิดว่ามันถึงเวลา...
ที่จะมาตกลงกันเรื่องทรัพย์สินกันแล้ว
- ทั้งคู่เหรอ - ค่ะ เราทั้งสองคน แน่นอนที่สุด
ลูกจะขออะไร
แม่พูดเรื่องอะไรกันคะ
พูดเรื่องที่ว่าลูกมีค่าควรกับอะไรไง
ครั้งแรกตอนบ่ายนั้น ที่เขาเข้ามาแนะนำตัวเองตอนอยู่ในมหาวิทยาลัย
เขามาขอยืมสมุดจดของฉัน
ฉันทำเป็นว่าไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
นี่อร่อยมากๆเลย จริงๆนะครับ
คนเรามองดูในหนังสือพิมพ์ แล้วพวกเขาก็เห็นบทความ...
ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงพูดแบบนี้
ฉันรู้ว่าคุณเป็นใครตอนที่คุณเข้ามาหาฉัน
ฉันแอบมองคุณมาหลายอาทิตย์แล้ว เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆมองคุณ แล้ว...
ฉันก็ทั้งตื่นเต้นแล้วก็เป็นปลื้ม ตอนที่คุณเข้ามาหาฉัน
ฉันเลยอบพายนี่ แล้ว แล้วเราก็มาดินเนอร์กัน
เพียงแต่ว่าฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร
ฉันรู้ว่าครอบครัวเป็นใครแล้วพวกเขาทำอะไร
แล้วอยู่ๆฉันก็เริ่มสงสัย ว่าฉันสมควรที่จะมาอยู่ในการพูดคุยครั้งนี้หรือเปล่า
ฉันไม่ชอบรู้สึกแบบนั้น
อืม
ฉันชอบที่คุณพูดแบบนี้นะ
ฉันไม่ได้พูดไปเพื่อทำให้คุณประทับใจหรอกนะ
เพราะแบบนั้นผมถึงได้ชอบไง
พ่อของเขาเป็นเจ้าของอาญาจักรสิ่งพิมพ์
ครอบครัวของแม่เขาเป็นเจ้าของไร่ไวน์
ฉันไม่เคยอยู่รอบๆคนแบบนี้มาก่อน
- พ่อครับ แม่ครับ - สวัสดีจ้ะ
นี่คือโรส ชู แฟนผมเองครับ
คำพูดคำเดียวทำให้ฉันตกอยู่ในอาการช๊อค
- ซึ่งฉันกลัวว่าฉันจะไม่มีวันหายได้เลย + ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
- สวัสดี - สวัสดี
นี่เป็นการจิตนาการส่วนตัว หรือว่าให้ผู้หญิงแก่มาร่วมด้วยได้ไหม
ได้สิคะ
เธอกับเท็ดไม่ได้รู้จักกันมานานแล้วใช่ไหม
ที่จริงแล้วไม่ค่ะ
ฉันไม่เคยได้ยินเขาพูดเรื่องของเธอมาก่อน จนกระทั่งเมื่อเช้านี้
แต่ว่ามันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นเสมอสำหรับคนเป็นแม่ ที่ได้ยินลูกชายตัวเองมีความตื่นเต้นแบบนี้...
ในน้ำเสียงของเขา
ฉันเลยหวังว่าเธอจะไม่เข้าใจผิดไป...
ในสิ่งที่ฉันต้องพูด
ฉันอยากให้เธอรู้ไว้นะ โรส ว่าพวกเราเป็นครอบครัวที่ใจกว้างมาก
ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอกำลังจะพูด
มันเหมือนกับหลุดมาจากหนังเหยียดเชื้อชาติแย่ๆ
อย่างในเรื่อง The Wor1d of Suzie Wong
เท็ดจะต้องไปทำงานกับพ่อของเขาที่บริษัท
เขาจะต้องถูกตัดสินจาก ผู้คนที่มีหลากหลายมาตราฐาน
ทั้งสำนักพิมพ์ นักเขียน นักวิจารณ์กับพวกภรรยาของเขา
พวกเขาคงไม่มีความเข้าใจเหมือนกับพวกเราหรอก
คุณนายจอร์แดนคะ คุณพูดอย่างกับว่า ฉันกับเท็ดกำลังจะแต่งงานกันเลย
มันยังแทบจะไม่เป็นแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ
ฉันรู้ ที่รัก มันก็แค่...โลกเราก็เป็นแบบนี้
คนเวียดนามไม่เป็นที่นิยมขนาดไหน
ฉันไม่ใช่คนเวียดนามนะคะ ฉันเป็นคนอเมริกัน
แน่นอนว่าเธอเป็น แต่มันแค่...
ฉันเข้าใจเธอ ฉันอยากจะพูดแค่นี้แหละ
- เธอเข้าใจใช่ไหม - แม่ครับ
- ว่าไง ลูกรัก เราพูดคุยกันสนุกมากทีเดียว - "ว่าไง ลูกรัก" งั้นเหรอครับ
รู้ไหม ผมคิดอยู่เสมอว่าแม่เป็น...คนโง่
แต่ ให้ตายสิ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ผมละอายในตัวแม่
ลูกกล้าดียังไงมาพูดแบบนี้
แม่คิดว่าลูกรีบขอโทษจะดีกว่า
ผมขอโทษครับแม่ แต่แม่ทำตัวทุเรศมากๆ...
ต่อหน้าผู้หญิงที่ผมรัก
เราไปกันเถอะ
ฉันไม่ได้เสียใจในสิ่งที่แม่ของเขาทำ
ฉันจะรู้ได้ยังไงถ้าเขาไม่เข้ามาช่วยฉัน
ว่าเขาช่างวิเศษขนาดไหน
ว่าเขารักฉัน
ในหกเดือนต่อมา เราก็แต่งงานกัน
หลังจากงานแต่งงาน ความกลัวก็เริ่มจมลงไป
จับเอาไว้
ทุกสิ่งที่ฉันแต่งงานเข้ามา
ความกดดัน น้ำหนักของมัน
ฉันสัญญากับตัวเองว่าฉันจะต้องรับมือให้ได้
ว่าจะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงฉัน
หรือเราได้
เวย์น ช่วยหั่นพวกนี้ให้เป็นชิ้นเล็กๆหน่อยได้ไหม
เมื่อคราวที่แล้วมันใหญ่เกินไป ขอบใจนะ
แล้วช่วยแต่งหน้าไข่ด้วยมะเขือเทศที...
ตอนแรกมันก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆหลายๆอย่าง
เรื่องน่ารักๆที่ภรรยาจะทำอยู่ข้างหลัง โดยที่เขาไม่รู้เลยแม้แต่นิดเดียว
อย่างพบเรื่องการจ่ายค่าไฟ ค่าน้ำ
+ ซื้อของขวัญพิเศษที่แสดงความรักของฉันให้กับเขา - มันยังเค็มเกินไป
ส่วนที่สวยงามก็คือ เขาไม่เคยต้องร้องขออะไรสักอย่าง
ที่จริงแล้วเขาไม่แม้แต่จะรู้เลยด้วยซ้ำ
ฉันบอกกับตัวเองว่ามันเป็นวิธีที่ไม่เห็นแก่ตัว เป็นวิธีแห่งความรัก
แทนที่จะเป็นวิธีที่ขี้ขลาด
ฉันได้รับการเสนอการเป็นสมาชิกในงานศิลปะ...
กับโรงเรียนที่ฉันชื่นชมในไอดาโฮ
แน่นอนว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องถามเลย
ส่วนที่น่าสนใจก็คือ ฉันไม่เคยถามคำถามอะไรเลย
ไม่แม้แต่เรื่องตัวฉันเอง
ผมไม่เข้าใจจริงๆ
เขาเป็นเจ้าของนิตยสาร ของตระกูลสองเล่มแล้วตอนนี้
มันจะมีงานธุรกิจประมาณ 4-5 ครั้ง ในแต่ละสัปดาห์
ฉันดีใจที่ได้ช่วยและรู้ว่าเขาก็รู้สึกขอบคุณ
ผมแค่ไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว
ผมไม่...ผมไม่รู้จริงๆ
- ถ้าคุณอธิบายให้ผมได้... - เพราะว่า
เวลาผ่านไป ฉันเริ่มรู้สึกได้ว่าเท็ดเริ่มจะเบื่อ
เขาพูดน้อยลงๆ
ฉันเลยพยายามมากยิ่งขึ้น
ฉันตั้งท้องด้วยเหตุผลที่แย่ที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ ความพยายามครั้งสุดท้ายเพื่อจะยึดเอาไว้
แน่นอนว่าตอนนั้นฉันไม่ได้คิดแบบนั้น
ข่าวดีก็คือ เขาก็รักเธอ
ที่รักคะ คืนนี้เราจะไปทานข้างนอก หรือว่าในบ้านดี
คุณตัดสินใจก็แล้วกัน
ถ้าเราไม่ออกไป ฉันก็มีเนื้อแกะ
+ หรือไม่ก็โทรเรียกร้านเออร์นี่หรือสแควร์วันก็ได้ - อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ
จริงๆนะ อะไรก็ได้
โอเคค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ จะมารบกวนการทำงานของคุณ
- ฉันคงจะคิดอะไรออกได้ - คุณไม่ได้รบกวนผมหรอก
จริงๆนะ ผมหมายความอย่างที่พูดจริงๆ ผมอยากได้ยินสิ่งที่คุณต้องการ
เพราะฉันไปละลายเนื้อไก่ก็ได้ ถ้าเนื้อแกะมันจะหนักเกินไป
คุณทำงานมาหนักมากแล้ว ฉันไม่สนหรอก
ฉันแค่อยากให้คุณ...
มีความสุข
ที่รัก เป็นอะไรไป
ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ
มันก็แค่ว่านานๆครั้ง
ผมอยากจะได้ยินในสิ่งที่คุณต้องการบ้าง
- คุณหมายความว่ายังไง + ผมหมายถึงผมอยากจะได้ยินเสียงคุณ
ถึงแม้เราจะไม่เห็นพร้องต้องกันก็เถอะ
- คุณเคยแตกต่างกับตอนนี้ - แตกต่างเหรอ
- คุณเคยออกความเห็น เราเคยโต้แย้งกัน - นั่นเป็นสิ่งที่คุณต้องการงั้นเหรอ
+ คุณอยากให้เราทะเลาะกันงั้นเหรอ - ผมแค่อยากให้คุณอยู่ตรงนี้
ที่รัก ฉันก็อยู่ตรงนี้ ฉันอยู่ตรงนี้เพื่อคุณ คุณแค่ต้อง...
บอกฉันมาสิว่าคุณต้องการอะไร
ฉันบอกคุณแล้ว ฉันจะทำไก่
คุณมีความสุขไหม
แน่นอน ฉันมีความสุข
เธอชื่ออะไร
เธอสวยไหม
ผมคิดว่าเราต้องขายบ้านหลังนี้
แต่ทุกสิ่งที่คุณต้องการ อะไรที่พิเศษ อะไรที่คุณต้องการ ก็บอกให้ผมรู้นะ
- ผมหมายถึงเรื่องเงิน คุณโทรหาแบรี่แล้วเขาจะ... - เธอชื่อว่าอะไร
มันจะไปแตกต่างอะไร
เธอไม่ใช่ต้นเหตุ
แล้วลูกจะทำยังไงกับส่วนที่เหลือ หลังจากที่เขากินไปหนึ่งชิ้น
คงเอาไปทิ้งมั้งคะ
ลูกถามตัวเองสิว่าลูกทำมันทำไม
เพราะว่าแม่รู้ถึงแม้ลูกจะไม่รู้ก็เถอะ
หนูชอบที่จะทำตัวเศร้าคะ แม่
หนูเรียนรู้มาจากแม่ไง
ลูกคิดว่าพอเขาเห็นพายนี่
ตอนนี้เขาเสียใจมากที่ฉวยโอกาสกับลูก
ลูกคิดแบบนี้ ลูกต่างหากที่เป็นคนโง่
ทุกครั้งที่ลูกให้ของขวัญกับเขา
อย่างการอ้อนวอน
"เอานี่สิ โอ้ ขอโทษที
"ยกโทษให้ฉันด้วย
ฉันไม่มีค่ามากเท่าคุณหรอก"
เขาก็ได้แต่ฉวยโอกาสกับลูกมากขึ้นเท่านั้น
ลูกนี่เหมือนแม่ของแม่จริงๆ
ไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีคุณค่า
จนสายไปซะแล้ว
ตอนที่แม่ไปอยู่กับแม่ของแม่
แม่คิดว่าแม่คงจะมีความสุข
ได้เป็นคนสำคัญ
แล้วพอครอบครัวใหม่ของแม่กลับมาจากชนบท
วูชิง เมียคนอื่นของเขากับพวกลูกๆ
ตอนนี้แม่ก็สงสัยว่าแม่อยู่ในสถานะไหน ในครอบครัวนี้
เมียคนแรกเป็นแค่ผีในตัวผู้หญิง
เธอปิดกั้นตัวเอง จากความผิดของพวกลูกสาวของเธอ
เมียคนที่สามไม่เคยให้ลูกชายกับวูชิง..
และอยู่ด้วยความกลัวว่าจะถูกไล่ออกจากบ้าน
ถึงแม้เธอจะอยู่เหนือแม่ของแม่
ที่เป็นแค่เมียคนที่สี่
คนใหม่ที่สุด
และในที่สุดเมียคนที่สอง
ราชินีของบ้าน
กับลูกชายคนเดียวของวูชิง
แม่คอยดูสายตาของแม่ของแม่มองไปที่เด็กคนนั้น
แล้วก็สงสัยว่าทำไม
เธอกลับมาแล้วสินะ
นี่คือลูกสาวคน ที่เธอขออนุญาตพามาอยู่ด้วยสินะ
ใช่ค่ะ เธอชื่ออันเมย์
ใส่นี่สิ
ภรรยารองคะ นี่เป็นของแพงเกินไปสำหรับเด็ก
เธอไม่คู่ควรกับมันหรอกค่ะ
แล้วเธอเป็นใครกันถึงมาพูดว่าใครคู่ควรกับอะไร
สมบัติล้ำค่าแบบหนู...
ต้องมีไข่มุกสวยๆไว้ช่วยให้ใบหน้าเปล่งปลั่ง
หนูเรียกฉันว่าแม่ใหญ่ก็ได้
อันเมย์ เอาคืนไปสิ เร็วเข้า
อันเมย์ ถ้าหนูไม่ขอบคุณแม่ใหญ่
หนูจะทำให้แม่ใหญ่โกรธมากรู้ไหม
ขอบคุณค่ะ แม่ใหญ่
อันเมย์ เอาสร้อยคอมานี่
แม่รู้ว่าลูกไม่อยาก
แต่แม่จะไม่ยอมให้เธอมาซื้อ ตัวลูกไปในราคาถูกๆหรอก
สร้อยคอไข่มุกล้ำค่าของแม่...
ที่เกือบจะซื้อหัวใจและวิญญาณของแม่ไป
- ทำไมลูกควรจะเชื่อแม่ - เพราะมันทำมาจากแก้วเท่านั้นเอง
แม่กลายมาเป็นคนไม่มีอะไร
เมียคนที่สี่
เมียน้อยชั้นต่ำ
แต่อันเมย์
แม่ไม่ได้เป็นแบบนี้ตลอดหรอก
แม่เคยเป็นเมียคนแรก เป็นเมียเพียงคนเดียวของพ่อลูก
อย่าลืมล่ะ
ลูกเป็นลูกสาวของเมียหลวง
ไม่ได้นะคะ
ลูกสาวฉันมานอนด้วย
งั้นก็ไล่เธอไปที่อื่นหรือจะให้เธออยู่ดูด้วย
อันเมย์
ไปนอนที่ห้องแม่นมสิ
เถอะนะ
อันเมย์ ทำไมมาอยู่ตรงนี้คนเดียว
แม่ตามหาลูกทั่วไปหมด
นี่กลิ่นของเขาเหรอคะ
แม่พาหนูมาที่นี่ทำไม
แม่นมบอกหนูแล้ว
เธอเล่าให้ฟังทุกอย่าง
แม่ไปที่วัดทะเลสาบตะวันตก...
เพื่อไปคารวะหลุมศพของพ่อ
วูชิงเห็นแม่ที่นั่น
เมียที่สองก็เลยเชิญแม่มา...
เพื่อเล่นไพ่นกกระจอกกัน
คืนนั้น
วูชิงก็มาหาแม่ที่ห้อง
แม่เล่าเรื่องที่เหลือไปอย่างเร็วที่สุด
ราวกับว่าให้มันทำให้แม่ของแม่เจ็บปวดน้อยที่สุด
แม่
แม่ แม่ แม่
ไม่มีใครเชื่อว่าเธอถูกข่มขืน
แม้แต่แม่ของเธอเอง
เธอไม่มีอะไร ไม่มีใครรับเธอเข้าบ้าน
ไม่มีใครให้งานเธอทำ
แล้วเธอก็ยังตั้งท้องลูกของวูชิงด้วย
เพื่อช่วยลูกในท้อง มีอยู่ที่เดียวเท่านั้นที่เธอจะไปได้
แล้วพอเขาเกิดมา น้องชายของฉัน
- เมียคนที่สองก็เอาตัวเขาไป ถือว่าเป็นรางวัลของเธอ - คืนลูกชายฉันมานะ
อันเมย์
แม่ยังมีชีวิตอยู่...
เพื่อความหวังที่จะได้พบกับลูกอีกครั้ง
งั้นทั้งหมดก็เป็นเรื่องจริงสินะคะ
อันเมย์
แม่พาลูกมาที่นี่เพื่อให้ลูกมีชีวิตที่ดี
แต่ตอนนี้...
- เเม่ - แม่รู้ว่าแม่ต้องทำอะไร
แม่ขา แม่ขา
แม่ ตื่นสิคะ
ตื่นขึ้นมาสิ
แม่ขา
พวกเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง
ได้แต่รอคอยให้แม่ของฉันตาย
เมียคนที่สองบอกฉันว่า แม่ฉันตายเพราะอุบัติเหตุ
สูบิฝ่นมากเกินขนาด
- โกหก แม่รู้ว่าแม่ของแม่ฆ่าตัวตายโดยตั้งใจ - แม่ขา
เธอกินขนมแป้งหวาน
ชิ้นแล้วชิ้นเล่าที่ยัดไส้ด้วยิฝ่น
ตอนที่พิษเข้าสู่ร่างกายของเธอ
เธอกระซิบกับแม่ว่า เธอขอฆ่าวิญญาณอันอ่อนแอของเธอเสียดีกว่า...
เธอจะได้มอบวิญญาณที่แข็งแกร่งไว้ให้แม่
แม่ขา แม่ขา
แม่ขา แม่เห็นไหม
เห็นไหมว่าหนูไม่ได้กลัวอีกต่อไปแล้ว
ตอนนี้หนูเข้มแข็งแล้ว
หนูมองเห็นได้ชัดเจนแล้ว...
อะไรจริง อะไรปลอม
แม่ของแม่เลือกวันตายของเธอ...
เพื่อมอบพลังที่เหนือกว่าศัตรูเอาไว้ให้แม่
ผีแม่ของฉันจะกลับมาภายในสามวัน เพื่อสะสางเรื่องที่ค้างคาไว้
วันนั้นจะเป็นปีใหม่แห่งจันทรา
หนี้ทั้งหมดจะต้องถูกสะสาง...
ไม่งั้นโศกนาฏกรรมอันน่ากลัวจะเกิดขึ้นกับพวกคุณ
พระพุทธองค์ ยกโทษให้ลูกด้วย
ในวันนั้น วูชิงสัญญาที่จะเคารพแม่ของแม่...
ให้ราวกับว่าเธอเป็นเมียหลวง เมียคนเดียวของเขา
เขาสัญญาจะเลี้ยงดูแม่กับน้องชาย ให้เหมือนกับลูกของตัวเองจริงๆ
อยู่ในตำแหน่งที่สูงที่สุด
แล้วในวันนั้น
ผมของเมียที่สองก็กลายเป็นผมหงอกทั้งหัว
แม่
และในวันนั้น แม่ก็เรียนรู้ที่จะตะโกน
แม่ หมายความว่ายังไงคะ
มันหมายความว่ายังไงคะ แม่
แม่เล่าเรื่องนี้ให้ลูกฟัง เพราะว่าแม่ถูกเลี้ยงขึ้นมา...
แบบคนจีน
แม่ถูกสอนให้ไม่ปรารถนาอะไรสักอย่าง
ให้กล้ำกลืนความทุกข์ของคนอื่น...
และเก็บความขมขื่นของตัวเองเอาไว้กับตัว
แต่ถึงอย่างนั้นแม่ก็ยังสอน ลูกสาวของตัวเองให้ตรงกันข้าม
แต่ถึงยังไงเธอก็ยังโตขึ้นมาเป็นแบบเดียวกันอยู่ดี
บางทีมันอาจจะเป็นเพราะเธอเกิดมาจากแม่ แล้วก็เกิดมาเป็นเด็กผู้หญิงก็เป็นได้
แล้วแม่ก็เกิดมาจากแม่ของแม่ และแม่ก็เกิดมาเป็นผู้หญิง
พวกเราเป็นเหมือนกับขั้นบันได
หนึ่งขั้นตามหลังขั้นอื่นๆ ขึ้นๆ ลงๆ
แต่ก็ยังคงไปในทิศทางเดียวกันตลอด
แต่ ไม่ มันเป็นไปไม่ได้
เรื่องที่ไม่รู้ว่าตัวเองมีค่าอะไร
เรื่องนี้ต้องไม่เริ่มกับลูก
แม่ของแม่ไม่รู้คุณค่าของตัวเอง...
จนกระทั่งสายเกินไป
สายเกินไปสำหรับเธอ แต่ไม่ใช่สำหรับแม่
เราจะคอยดูกัน ว่ามันยังไม่สายเกินไปสำหรับลูกนะ
โรส ผม...
ผมยืนอยู่กลางฝน กดกริ่งมาตั้ง 15 นาทีแล้วนะ
คุณเป็นอะไรไหม
ที่รัก
คุณโอเคไหม
ที่รัก
ออกไปจากบ้านของฉัน
คุณได้ยินฉันแล้ว ออกไปซะ
ที่รัก มันเป็นบ้านของเรานะ
เราตกลงที่จะขายมัน ผมถึงได้มาที่นี่ไง
คุณจะไม่เอาบ้านของฉันไป
คุณจะไม่เอาลูกสาวฉันไป
คุณจะไม่เอาส่วนไหนก็ตามของฉันไปได้
เพราะคุณไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร
ฉันตายไปเมื่อ 60 ปีที่แล้ว
ฉันกินิฝ่นแล้วฉันก็ตาย...
เพื่อลูกสาวของฉัน
ออกไปจากบ้านฉันซะ
- ผมกำลังฟังอยู่ - มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ไม่ใช่เลยสักนิด
ฉันต่างหากที่เป็นคนบอกคุณว่า...
ความรักของฉันมันไม่ดีพอ
ว่าความรักของคุณมีค่ามากกว่าของฉัน
ฉันมันไร้สาระซะจริงๆ
อร่อยมากๆ
อย่าน่า
- ขอผมหน่อยได้ไหม - จานนี้ของคุณป้าจูนเขา
- งั้นเหรอ - ใช่ค่ะ
- ขอบใจจ้ะ - จ้ะ
มันช่างวิเศษเหลือเกิน โรสซี่ ที่ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่
ใช่แล้ว แม่ของเธอคงจะต้องภูมิใจมากๆ
คงไม่มีอาหารมื้อไหนเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ที่ไม่มีปูฝีมือแม่ของเธอที่โด่งดัง
เมื่อวันตรุษจีนครั้งที่แล้ว เราชวน ครอบครัวของคุณป้าลินโดมาทานอาหารที่บ้าน
มันเป็นครั้งสุดท้ายที่แม่ของฉัน ได้แสดงฝีมือปรุงปูที่โด่งดังของเธอ
อร่อยจังค่ะ
ผู้เฒ่าชอง
ทุกอย่างโอเคไหม
ทุกอย่างโอเคไหมคะ
โอ้...ยอดเยี่ยม บราโว่
คุณภาพดีที่สุด ที่สุด
ขอบคุณ
เห็นไหม คุณภาพดีที่สุด
แม่ของฉันเป็นแบบนั้นแหละ ทุกๆอย่างต้องเป็นของที่ดีที่สุด
เธอเชื่อแบบเดียวกันเกี่ยวกับฉันด้วย ว่าฉันสามารถเป็นได้ทุกอย่าง
แต่แทนที่...
ฉันกลับเป็นความผิดหวังครั้งใหญ่ที่สุด ในชีวิตแม่ของฉัน
โชชาน่า เลิกเล่นของกินได้แล้ว
นี่เธอไม่ได้เล่นเปียโนอีกเลยเหรอ
+ ไม่ ไม่เลยจริงๆ - เหรอ สาบานเลยนะ
ถึงจะผ่านมาหลายปีแล้ว เธอก็ยังคงเป็นแบบเดิมเสมอ
จูน งานของเธอเป็นยังไงบ้าง
แม่ของเธอบอกฉันว่าเธอยุ่ง ยุ่ง ยุ่งมาก
มันก็ไปได้ดีมากเลยค่ะ ถึงแม้ว่าลูกค้าคนหนึ่งของฉันจะคิดว่า...
การเป็นฟรีแลนซ์หมายถึงฟรีจริงๆ เพียงเพราะว่าเราเป็นเพื่อนกัน
ฟังนะ จูน ฉันไม่รู้ว่าจะบอกเธอยังไงดี
แต่ของที่เธอเขียนขึ้นมา... ทางบริษัทตัดสินใจว่ามันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้
เธอโกหก
เธอ...เธอบอกว่า...มันยอดเยี่ยมจะตายนี่ เธอพูดแบบนั้น...
ฉันไม่ตั้งใจจะทำร้ายความรู้สึกของเธอหรอก ฉันพยายามจะดูว่า...
- ฉันอาจจะแก้มันได้ แต่มันก็ไม่ได้ผล + นี่
ก๊อปปี้ทุกชิ้นต้องการเนื้อหาที่ดี
แน่นอน การเขียนใหม่ฟรี ฉันแค่เป็นห่วง เรื่องการทำให้มันสมบูรณ์อย่างที่เธอเป็น
- จูน ฉันไม่ได้คิดว่า... + บอกฉันมาสิว่าพวกเขาต้องการเปลี่ยนตรงไหน
ฉันจะโทรหาเธอสัปดาห์หน้าก็แล้วกัน โอเคไหม
เราจะแก้ไขมันทีละบรรทัดไปเลย
จูน ฉันทำไม่ได้
มันแค่ไม่...อืม ไม่เป็นมืออาชีพพอ
- ฉันแน่ใจว่าที่เธอทำให้ ลูกค้าคนอื่นเป็นงานที่ยอดเยี่ยม - สาวๆ
แม่คะ
แล้วเราก็เป็นบริษัทใหญ่
เราเลยต้องการคนที่สามารถเข้าใจตรงนั้นได้
- คนที่เข้าใจสไตล์ของเรา - แล้วสไตล์มันมาเกี่ยวข้องอะไรด้วย
ฉันหมายถึง...จูน "ผลประโยชน์สามประการ ความต้องการสามประการ
"สามเหตุผลที่ต้องซื้อ รับรองความพอใจ
+ เพื่อความต้องการภาษีของวันนี้และวันพรุ่งนี้" - นั่นมันก็แค่ส่วนหนึ่งของมันเท่านั้น
ใช่ ส่วนที่แย่ของมันไง
จริง สไตล์สอนไม่ได้
จูนไม่เหมือนกับเวฟเวอรี่
คงจะเกิดมาเป็นแบบนี้
ฉันขายหน้ามากๆ
ถูกเวฟเวอรี่อวดฉลาดใส่ แล้วยังถูกแม่ตัวเองทรยศ
หนูเห็นว่าแม่ไม่กินปูเลย
ก็อย่างที่แม่บอก แม่ไม่หิว
อะไร ยังโมโหเวฟเวอรี่อยู่เหรอ
หนูจะไปโกรธคนที่มีสไตล์อะไรแบบนั้นได้ยังไง
หนูก็แค่อายที่หนูไม่ได้เกิดมาแบบนั้น
- งั้นก็เป็นแม่สินะที่ลูกโกรธ - ไม่ใช่ค่ะ
หนูแค่เสียใจที่แม่ต้องมาติดอยู่กับคนขี้แพ้
- ที่หนูทำให้ต้องผิดหวังมาตลอด - ลูกหมายความว่ายังไงที่ว่าผิดหวัง
- เรื่องเปียโนเหรอ + ทุกอย่างแหละค่ะ เกรด งาน
ไม่ได้แต่งงาน
- ทุกอย่างที่แม่คาดหวังกับหนู - ไม่ได้คาดหวังอะไรสักหน่อย
ไม่เคยคาดหวัง
แค่หวังเท่านั้น
แค่หวังสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก
- แค่หวังมันไม่ได้ผิดอะไรใช่ไหม - เปล่าค่ะ
แต่มันเจ็บค่ะ
เพราะทุกครั้งที่แม่หวังอะไรจากหนู แล้วหนูทำให้ไม่ได้ มันเจ็บ
หนูเจ็บปวดค่ะ แม่
แล้วไม่ว่าอะไรก็ตามที่แม่หวัง
หนูก็ไม่มีวันเป็นไปได้มากกว่าสิ่งที่หนูเป็นหรอก
แล้วแม่ก็ไม่เคยเห็นเลย
สิ่งที่หนูเป็นจริงๆ
จูน
ตั้งแต่ตอนที่ลูกยังเด็ก
แม่สวมนี่เอาไว้ใกล้ๆหัวใจของแม่เสมอ
คราวนี้ลูกสวมมันไว้ใกล้ๆหัวใจของลูก
มันจะช่วยให้ลูกรู้
แม่เห็นลูก
มีแต่ปูชิ้นไม่ดีเท่านั้นที่ลูกหยิบมากิน
ใครคนอื่นเขาก็ต้องการแต่ของที่ดีที่สุด
แต่ลูก ลูกคิดไม่เหมือนคนอื่น
เวฟเวอรี่กินแต่ปูคุณภาพดีๆ
ลูกกินแต่ของที่ไม่ค่อยดี
เพราะว่าลูกมีจิตใจที่คุณภาพดีที่สุด
ลูกมีสไตล์ที่ไม่มีใครสอนได้
ลูกเกิดมาเป็นแบบนั้น
แม่เห็นลูก
เอาล่ะ
พระเจ้า
- แด่จูน - แด่จูน
- พระเจ้า - ขอบคุณค่ะ
เก็บเอาความรักทั้งหมดที่นี่ ไปเมืองจีนกับเธอด้วยนะคืนนี้
พูดอะไรหน่อยสิ พูดอะไรหน่อย
- ไม่ค่ะ ไม่ ไม่ - ดังอีก ดังๆ
เร็วเข้า
ป้าทำหกใส่ผมหนู
ไม่โดนฉัน
ฉันรู้จักพวกเธอมานานมาก
โรส, ลีน่า, เวฟเวอรี่
ตั้งแต่ตอนที่เรายังเด็ก แล้วก็ทะเลาะกันแย่งตุ๊กตา
มันช่างแสนวิเศษเหลือเกิน ว่าไหม
คุณป้าลินโด, คุณป้าหยิงหยิง,
คุณป้าอันเมย์
เพื่อนรักที่ยาวนานของแม่ของฉัน
พวกป้าก็เป็นเหมือนกับแม่คนที่สองของฉัน...
ในหลายๆทาง
อย่างแท้จริง
ฉันหมายถึง พวกป้าคืนแม่มาให้ฉัน ด้วยการตามหาเหล่าพี่สาวของฉันให้
ทำให้ฉันยังมีอะไรสักอย่างที่ฉันยังคงทำเพื่อแม่ได้
ฉันเคยคิดว่ามันสายไปแล้ว แต่มันยังไม่สายเกินไป
เอาล่ะค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ ที.ซี. ราตรีสวัสดิ์ เดซี่
- ขอบคุณนะ ลาก่อน - โอเคค่ะ ลาก่อน
คุณป้าลินโด
ป้ามีอะไรจะต้องบอกเธอ
เรื่องเล็กๆน้อยๆที่ป้าลืมบอกไป
เธอรู้ว่าป้าเขียนจดหมายไปหาพวกพี่สาวเธอ...
บอกว่าเธอดีใจแค่ไหนที่หาพวกเขาเจอ
เธอดีใจขนาดไหน ที่จะได้ไปเมืองจีนเพื่อพบพวกเขา...
ค่ะ ป้าลินโด ป้าก็บอกหนูไปแล้ว
แล้วป้าก็ลงชื่อเอาไว้ว่าจากแม่ของเธอ
อะไรนะ
- ป้าลงชื่อจดหมายเป็นชื่อแม่ของฉันเหรอ - ป้าพยายามเขียนจดหมายอีกฉบับ...
บอกพวกเขาว่า "ช่างน่าเศร้า สายเกินไปแล้ว แม่เสียแล้ว ตายแล้ว"
แต่ป้าจะไปเขียนจดหมายแบบนั้นได้ยังไง ไม่ได้หรอก
ป้าเลยคิดแบบนี้ ให้พวกเขาได้ยิน จากปากน้องสาวพวกเขาเองดีกว่า
- ข่าวสำคัญ มีแต่เธอเท่านั้นที่พูดได้... - ป้า...หมายความว่า
พวกเขายังคิดว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่เหรอคะ
พระเจ้า พระเจ้า
พระเจ้า
+ ป้าต้องเขียนจดหมายเดี๋ยวนี้ - บอกพวกเขาว่าแม่ตายแล้ว ฉันบอกพวกเขาไม่ได้
- ป้าลินโด ป้าต้องเขียนจดหมายอีกฉบับนะคะ - สายเกินไปแล้ว ไม่มีทางทำได้หรอก
เธอจะไปคืนนี้แล้ว เธอต้องไปแล้วก็บอกพวกเขา
ยังไงก็ตาม... นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด ป้าคิดแบบนี้
รู้ไหม ตั้งแต่ตอนที่แม่ตาย
มันเหมือนกับเรื่องลึกลับเลย ว่าของอะไรอยู่ตรงไหน
แม่เขาเอาของทุกอย่างซ่อนไว้ เครื่องเพชรหรือแม้แต่ของปลอม
สามปีมาแล้วที่แม่เขาพยายามบอกพ่อ...
ว่าเธอซ่อนของทุกอย่างเอาไว้ตรงไหน เผื่อว่าเธอตายไปก่อน
สงสัยว่าพ่อคงไม่ได้ฟังให้ดีละมั้ง
พ่อเลือกของเอาไว้ให้พวกเขาด้วย
ลูกบอกพ่อด้วยนะว่าพวกเขาโอเคไหม
อันนี้จากพ่อ
รูปเก่าๆของแม่ตอนอยู่เมืองจีน
พ่อไม่ต้องการรูปเก่าๆ สำหรับความทรงจำ พ่อมีเยอะแล้ว
ลูกก็มีเยอะ ตอนนี้พวกเขาควรจะได้ไปแทน
- พ่อพูดถูกไหม - ค่ะ
บางทีตอนที่พวกเขาได้เห็นรูปของแม่...
ตอนยังสาว ยังสวย พวกเขาอาจจะยังจำเธอได้
ไม่ใช่ในแบบที่เธอเคยเป็น ตอนที่เธอทิ้งพวกเขาเอาไว้
แบบที่แม่เคยเป็นเหรอคะ
ใช่แล้ว
ตอนเป็นโรคบิดอย่างรุนแรงมาก
สมัยนั้น ไม่มีหมอ ไม่มียา
แม่เขาเกือบจะตาย ลูกรู้ไหม
แม่ไม่เคยเล่าให้ฟังเหรอ
เธอคิดว่า อย่ามานอนตายข้างๆลูกดีกว่า
ไม่มีใครจะมาช่วยเด็กที่อยู่กับลางไม่ดีแบบนั้น
ใครจะไปต้องการเด็กสองคน ที่มีผีแม่คอยติดตามอยู่
เป็นลางไม่ดี ไม่ดีมาก"
รู้ไหม ทุกอย่างที่แม่เขามี แม่เขาทิ้งเอาไว้ให้กับเด็กพวกนั้น
ทุกอย่างที่พอจะมีค่าอะไรบ้าง
เธอทิ้งจดหมายไว้กับทองทั้งหมดของเธอ
สัญญาว่าจะให้มากกว่านี้ ถ้ามีคนพาพวกเขาไปหาพ่อที่ชางกิงได้
ลางไม่ดีมากเหลือเกิน
แล้วเธอคิดว่าแม้จะมีโชคที่ไม่ดีที่สุด...
ก็มีคนช่วยเธอเอาไว้หลังจากที่เธอทิ้งพวกเขา
พาเธอขึ้นรถบรรทุก
เธอตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล กรีดร้องอยากจะตาย
มานั่งสิ
อีกอย่างหนึ่ง พ่อพบนี่ในกล่องเครื่องเพชรของแม่
พ่อรู้ว่าเธอเก็บเอาไว้ให้ลูก
สักวันหนึ่งเธอจะต้องมอบให้กับลูก พ่อคิดว่าคือตอนนี้แหละ
เอาสิ เปิดดูเลย
นำโชคดีสำหรับเมืองจีน
เห็นไหม ขนหงส์
- ขนของหงส์เหรอคะ - แม่คิดว่า...
แม่ไม่สามารถให้ขนนี่กับลูกได้ ไม่ใช่ตอนนั้น
แม่คิดว่าลูกคงไม่เข้าใจ
หนูไม่เคยฟังแม่พูดดีๆ
ไม่ ไม่ แม่เขาคิดว่า...
ตัวเขาไม่มีค่าพอที่จะให้มันกับลูกต่างหาก
ไม่มีค่าพอสำหรับหนูเหรอคะ
เพราะแม่เขาเลิกหวังในตัวฝาแฝด
แล้วแม่จะแสดงให้ลูกเห็นยังไง ว่าแม่มีความหวังอันยิ่งใหญ่
ในเมื่อแม่เองเป็นคนที่เลิกหวัง
คนเป็นแม่ต้องไม่เลิกหวังเพื่อลูกของตัวเอง
+ ไม่มีวัน + ไม่มีวัน
แต่แม่ก็ไม่เคยเลิก
ในวันที่ลูกเกิดมา
แม่ถ่ายทอดความหวังทั้งหมดมาให้ลูก
ความหวังทั้งหมดจากฝาแฝดคู่นั้น
แม่ถ่ายทอดความหวังทั้งหมด มาให้หนูหรือค่ะ
ของพ่อด้วย
หนูรักพ่อค่ะ
ฉันจะบอกพวกเขาว่า ขนหงส์นี้อาจดูไร้ค่า
แต่มันมาจากแดนไกล
และอัดแน่นไปด้วยความตั้งใจที่ดีของฉัน
แม่จากไปสวรรค์แล้ว
แม่ตายแล้วหรือ
เมื่อไหร่
เมื่อสี่เดือนก่อน
หนูเสียใจจริงๆ
แม่รักพวกพี่มาก
หนูเป็นน้องสาวของพี่ จูน
น้องสาวของเรา
หนูมาแทนที่แม่
หนูนำความหวังของแม่มาให้
น้องสาวของเรา
ครอบครัวของเรา
มันเพียงพอแล้วสำหรับพวกเธอและสำหรับฉัน
เพราะจริงๆแล้วแม่อยู่ที่นั่น
และในที่สุดฉันก็ได้ทำบางสิ่งให้แม่
ฉันค้นพบเรื่องที่ฉันทำได้ดีที่สุด
สิ่งที่แม่เก็บไว้ให้พวกเราทุกคน
ความปรารถณาที่แม่ยึดมั่นไว้มานานแสนนาน
Ocr by Salsa Santana November 7, 2016